Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

Rom blogt

  • 26-10-2007  - Voor elk wissewasje pak ik mijn fiets met bak voorop. Heerlijk, als het droog weer is. Zo maak ik kilometers zonder stress en lekker inefficient. Aan de andere kant hoef ik dan niet meer naar de sportschool of de fitness. Vrijdags rij ik altijd een paar keer door het Julianapark. Spinning met mijn eigen kleurenmonitor in de buitenlucht. Elke keer een ander uitzicht, elke keer wordt er een andere DVD ingestopt. Vandaag het bekende virtuele uitzicht vanaf de EHBO post via het taluud naar de hoofdingang, toen ik batterijen ben gaan halen voor mijn achterlicht. De bomen in het park zijn eerst bruiner geworden, maar nu raken ze ook echt kaler. Misschien is dat wel de reden dat ik, in een soort impulsaankoop, nou ja aankoop, een nummertje trok bij de stadskappers. Even later ben ik met het mes geschraapt (met een schaar wordt je geknipt) en ben mijn oude zomergrijze haren kwijt, alsof ik de oude eik zelf ben die zijn voorjaarsbladeren verliest. Bij de kapper geweest zijn, is je een beetje herboren voelen. Met de kapster als verloskundige en de strakke witte nylon cape als geboortekanaal. Dus fiets ik daarna vederlicht langs Take Five en de wereldvlam naar huis terug en vraag meteen aan mijn dochter of mijn haar leuk zit, ondanks de weerborstels. Op de traptreden zie ik de kopieen liggen die ik mijn moeder nog beloofd heb op te sturen. Dus ik mag weer fietsen met voorop het stapeltje nieuwe folders voor haar cabaretgroepje en daarna een kopje thee bij Marcel met een plakje missie en een reepje visie.
  • 19-10-2007  - De lucht wordt wat guurder zo op de fiets. Oke, ik heb geen jas aan (wel een trui), want ik dacht dat het warm genoeg was zo vanuit huis. Het helpt ook wel om iets zachter te trappen, dan vang je minder wind, maar aan de andere kant doe je er dan weer langer over. En dan is er dus weer meer tijd om kouder te worden. Dus ergens is er een optimale behaaglijke snelheid. Ik fiets op mijn gevoel. In de stad is het beter, vanwege de bakstenen, denk ik. Zeker wanneer je de stralende witte lach van Fred tegenkomt, altijd vrolijk en positief. Hij is er al wel nieuw op gekleed, maar dat mag ook wel. Als ik terugfiets, is het Julianapark op voor mij rare plaatsen helemaal bruinig geworden. Niet voor het hoofdpodium of voor de spiegeltent of naast de grote tent, maar juist op het vlakkke gras boven de taluuds. Daar is het zomers nooit modderig bruin. Dichterbij realiseer ik me dat het de verdorde bladeren zijn, gevallen van de grote eikenboom. Het wordt dus al hefst. Wordt het tijd voor rustig slenteren door musea, lekker lui luisteren naar muziekconcerten en winterklussen thuis. En chocolademelk. En erwtensoep. En pannekoeken met spek en stroop. En handschoenen en ... een dikke winterjas.
  • 13-10-2007  - Ik kijk er al naar uit, naar dit weekend. Het is al vroeg zo´n lekker weer dat ik besloten heb om deze blog in het Julianapark te gaan schrijven. Eerst op papier en dan typ ik het later wel in, zoals vroeger. Ik merk ook dat als je plat tegen het taluud aan ligt dat de zon dan nog meer warmte en inspiratie geeft, totdat ik indommel. Ik heb er geen moeite mee, want er wacht een interessant weekend met het Dikke Vriendenfeest in Copacabana, "De wereld door de ogen van mijn schaar" van Jos Deeenen in Van Bommel - Van Dam en lekker luisteren naar Denise Marie in Take Five. Kortom een ideale mix van inspiratie en vertier. Alleen geen eredivisiewedstrijden dit weekend, da´s een minpuntje. Tussendoor nog de krant spellen en oude katernen van deze week nog inhalen. Maar het weekend begint bij de Venlosche Boys, lekker langs de lijn met andere vaders, moeders en opa. Ik schrik op - bijna een uur in de middag - en ren via de virtuele WC´s in het gras uit het park, dwars door de hekken heen. Ik heb me een uur vergist blijkt thuisgekomen, dus heb ik ineens tijd over (dat ga ik vaker doen!). Terwijl ik aan het typen ben, heb ik al zin om vanavond te swingen op muziek en beeld van VJ en DJ Eric Lange, een geweldenaar als vrijwilliger van het Zomerparkfeest. Dat zit dik voor mekaar met hem. Als je nog geen probleem hebt, heeft hij al de oplossing paraat, zo iemand is dat. Heerlijk. Alleen al voor hem ga je. Geweldig dat de Vrienden hem als de plaatjesdraaier hebben uitgezocht, past precies.
  • 10-10-2007  - Vandaag begon de dag anders dan anders. Niet dat elke dag hetzelfde is, dat zeker niet de laatste tijd. Maar ik fietste deze keer niet door het Julianapark maar erlangs over het rode fietspad. Via de Stalbergweg langs de vredesvlam richting rotonde bij het Limburgs museum, dus niet door het park heen. Da´s voor mij vreemd, zeker zo vroeg op de dag, maar ik moest dan ook op media training. Op media training, hoor ik u zeggen, ja media training. Dat is als je bij Oce werkt niet echt bijzonder want het gaat over papier, een eeuwenoud medium met een langere houdbaarheidsdatum dan digitale mediae. Vandaar, maakt u zich maar niet ongerust. Daarom zwoegend op het fietsje langs de Tajiri beelden naar de Tjalkkade, waar de papier fabriek staat. En als ik Tjalkkade zeg (met dubbel k), denk ik toch onwillekeurig aan Tjal (weliswaar zonder k), vriendin van die leuke Vriendenpodium backstagemanager Ronald, en aan Alquin, waar we toen samen op het hoofdpodium stonden. Dat vergeet ik nooit meer. Daarom was die start van de woensdag zo anders. Ook is mijn beste studievriend vandaag jarig, dus bellen vanavond. Ik had het warm toen ik aankwam, want ik had een trui aan en mijn winterjas al uit de motteballen gehaald. Meestal ben ik daar veel te laat mee en bibber ik op de fiets omdat de temperaturen al lang gedaald zijn en ik nog in mijn zomerjas rondloop. Dit jaar ben ik veel te vroeg of is het jaargetijde in de war. Kortom, deze dag was echt anders dan alle vorige.
  • 08-10-2007  - Ik fietste vandaag vanuit mijn werk via het atelier van Jos Deenen (overigens was de opzichtige aanstootgevende poster in de mupi voor zijn huis verwijderd) richting Martinuskerk. Meestal ben ik dan wat in gedachten verzonken en vaak ook met mijn hand bij mijn rechteroor om de voicemail af te luisteren. Plotseling trekt mijn blik naar links. "Nagelbijten in een dag verholpen", zoiets hangt er opzichtig aan de gevel. Ik dacht meteen aan Sef die mij in Gent, voordat we naar de Sint-Baafskathedraal gingen, ooit eens naar "Service voor gebroken gebit" leidde, "onmiddelijk hersteld" stond er daar nog in grote letters onder. Je vraagt je, bij de kerk aangekomen, af of islamieten mogen nagelbijten tijdens de ramadan, in ieder geval wel na zonsondergang.
    Ik fiets verder langs het Kunstencentrum door het Julianapark en zie dat het gras er weer lekker frisgroen uitziet. Alsof er begin augustus niets is gebeurd. Ook alle geluiden zijn al lang verstorven. Verhoeven Groen heeft in opdracht van de gemeente, de lichte helling zo goed mogelijk waterpas getrokken. Fijn is dat voor de spiegeltent, denk je nog. Jullie hebben dat ook denk ik, die tik, dat je allerlei realistische waanbeelden hebt als je door het Julianapark fietst of loopt. Verder gaat alles goed met me en heb ik net bij Kees enkel afdrukken van de Parkpraot afgeleverd. Tuurlijk komt het gesprek op de tellers en het systeem wat ze bij de Fontys aan het uitdenken zijn. Er zijn in ieder geval al leuke ideen, hoor ik. Vanavond de agenda opstellen en naar de bestuursleden versturen. Ik ben benieuwd welke gasten P&W vanavond hebben, want dat is, naast Zomergasten, Holland Sport en Studio Sport, een van mijn favoriete programma´s.