Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

Rom blogt

  • God

    25-01-2008  -

    "Dat hoef je niet te weten, als je maar weet waar je het moet opzoeken", dat was de slogan in mijn jeugd. En dat werd steeds meer waard toen encyclopedies gemeen goed werden. Laatst las ik juist dat parate kennis wezenlijk is om verbanden te leggen en echt wat te snappen van alles om je heen. Vorige week nog, zat ik met het woord "parcaholic" (met een a) of "parcoholic" voor een interview. Ik wist het niet meer. Ik sms-te o.a. Sam (ja, die eeuwige Benjamin) en die antwoordde dat "parcaholic" meer hits had op Google, dus dat moest wel goed zijn. Heerlijk die logica. De wet van de grote getallen, zou mijn wiskunde leraar gezegd hebben.  Ik ben het gaan uittesten op het woord "vasteloavend" (16.000 hits) of "vastelaovend" (62.400 hits), dus ik weet hoe je het schrijft. Ik dacht "doe eens gek", dus ik type in "15+27=" en prompt ik krijg de uitkomst "42". Ik werd enthousiast en probeerde meer aan internet te vragen en ik kreeg antwoorden. Internet weet alles en dat is de definitie van god. Ik zag het al voor me: Internet = God, als een soort vereenvoudigde Einstein formule. Maar op de vraag "waarom leven wij?" kreeg ik toch meer vragen terug. Zou God het ook niet weten? 
    Jonge mensen zoals mijn zoon, zoeken dingen op via de plaatjes op Google. Daar zou ik ook niet zo snel op gekomen zijn, textueel als ik en mijn generatie is. Misschien komen we er over een aantal eeuwen wel achter dat we moeilijke kwesties aan God moeten vragen in plaatjes?

  • 19-01-2008  -

    Laatst vertelde ik jullie over Haarlem. Een van die dagen, belde mijn neefje Mark me op om me te ontmoeten in een rokerig donkerbruin kroegjes daar. Hebben jullie dat ook? Dat je jongere neefjes eeuwig jong blijven. Altijd de kleinste van de familie, ondanks dat hij een kop groter is en al een beetje grijst aan de slapen. Zijn stem verandert nooit, zelfs nu hij de artistieke onderhandelingen runt van een middelgroot Entertainement firma. Hij blijft de benjamin die vroeger nog aan jouw lippen hing, maar nu is hij zelf bijna veertig. Je moet je bij wijze van spreken inhouden om te vragen in welke groep hij zit. Die rare beperktheid zit in me. Zo heb ik dat ook met Sam. Vroeger een van onze jongste vrijwilligers. Toegegeven, hij ziet er nog steeds jong uit. Altijd frisse blos op zijn wangen, ook al heeft hij er een week hard en laat werken op zitten in het Julianapark. Altijd goed geknipt, altijd gel in zijn korte koppie. Eeuwig jong. Ik noem hem soms nog steeds de benjamin van het park en dat kan ik ook nauwelijks anders, ondanks dat er nu weer een nieuwe generatie jongens en meiden op springen staat. Het is voor Sam ook wel gek dat ik over hem schrijf want hij zorgt dat bijvoorbeeld ook deze stukjes op het web te zien zijn, nu en straks. Zo sympathiek en bescheiden is Sam. En op de achtergrond. Maar daar mag wel iets vanaf. Want hij betekent veel, niet alleen voor mij, maar voor vele vrijwilligers. 

  • 16-01-2008  -

    Ik werd vannacht plots wakker en zat meteen rechtop. In keek voor me uit en wist eerst niet waar ik was. Het was pikkedonker. Geen notie van tijd. De wind joeg door de pannen en het leek te regenen. Langzaam werd het me duidelijk. Ik had raar gedroomd. Ik droomde dat het energieke opbouwgroepje met Jasper, Michiel en Kay heel veel "trussen" had geregeld en werkelijk het hele festivalterrein in het Julianapark hadden volgebouwd. Overal. Op elke vierkante meter stonden die aluminium profielen opgesteld. Hele tenten waren gemaakt met trussen, overal hingen gekleurde lampen aan. Het leek wel de Truman Show, zo´n gevoel kreeg ik in mijn slaap. Jan, Carel, Fred, Plotje en de anderen van de opbouw, liepen rustig rond alsof er niets aan de hand was. Ze keken me stoicijns aan, bijna door me heen. Carel vertelde me enthousiast dat via Google Earth je op de satellietbeelden vanaf grote hoogte de glinsteringen van het aluminium in de felle zon kon zien. Ik geloofde het. Ik werd langzaam weer wat rustiger en na een kop warme anijsmelk ging ik weer slapen. "Weltrussen" mompelde ik nog tegen mezelf.

  • 15-01-2008  -

    Ik liep gisteren door een winderig Julianapark. Te koud eigenlijk om aan het Zomerparkfeest te denken, maar dat lukt al jaren niet meer als ik over dat rode fietspad loop. Je ziet de podia, backstages, trussen, tenten, sponsorgebied, cateraars, vrijwilligergebied (Sef´s keteerke) en bars, bijna echt. Wat het publiek voornamelijk ziet zijn de bands en ... vrijwilligers. En wel een bepaalde groep, lang niet allemaal. De meeste zijn achter de schermen aan het werk. Nu al. De vrijwilligers die ze zeker zien zijn de kassadames plus Hans, Jeroen en Han. Samen trouwens met de vrijwilligers in de infostand, de verkopers en verkoopsters aan de bars en de presentatoren op de podia. Zij zijn het gezicht van het festival. 
    Ik liep vorig jaar wel eens rond en keek dan naar die loketten. Geweldig om te zien dat mensen tevreden enkele tientallen euro´s neerleggen voor bonnen en met een opgewekt gezicht het veld inlopen. Oke, ze krijgen ook wel wat te zien en te horen, maar dat vriendelijke gezicht helpt. Je loopt ook bij Oil&Vinegar binnen omdat je olijfolie zo mooi verpakt wordt, anders kun je wel naar de Kijkshop. Je gaat ook naar een trendy Grand Cafe voor een "Illy" cappuccino, anders zet je thuis wel een pot DE koffie. Je gaat ook voor de gezelligheid met je vriendin winkelen, anders haal je het ´s avonds laat wel via internet. Bij een festival zoals het Zomerparkfeest, past zo´n vriendelijk en persoonlijk loket.
    Zo zie je ook bands tevreden de artiestenpoort uitrijden en uitgezwaaid worden door hun vrijwillige begeleiders. Dat is dezelfde achterkant van datzelfde gezicht. Maar met de bezoekers kletsen, kopje koffie drinken en uitzwaaien doen de gastvrouwen en de gastheer nog niet bij de kassa´s. Alhoewel.

  • 12-01-2008  - We hadden afgelopen donderdag voor het eerst een vergadering met een "rookpauze". Dat was best leuk, even tussendoor ontspannen, napraten en bijkletsen. Maar ik voel me er ook wel een beetje schuldig over. Zoals elke keuze een keerzijde heeft, is deze maatschappelijke ontwikkeling er ook zo een. Ik had de indruk dat het ook aanzet tot roken. Mensen die normaal niet roken, hebben ineens een pauze waarin gerookt moet worden en voelen zich dan ook moreel verplicht om deze aanwijzing op te volgen. Die druk mag je niet onderschatten. Misschien is daarom voor die mensen de electronische sigaret een uitkomst (geen enkele marktprofeet heeft dat effect voorspeld). Dan hoeven ze niet echt te roken en kunnen ze toch invulling geven aan die rookpauze. Die mentale druk had mijn moeder vroeger ook toen "woensdag gehaktdag" opkwam. Wij hielden thuis niet zo van gehakt, zeker de half om half versie niet, maar mijn moeder kon niet onder het juk vandaan en presenteerde voor ons op woensdagavond een heuse gehaktschotel. Nu kon zij zeer goed koken, dus proefden wij nauwelijks nog de doordringende geur van varkensvlees, maar toch. Ik hoorde dat dat ook met vis op vrijdag was. Wij hielden toevallig wel van vis, dus da´s nooit een probleem geweest. Eerste kerstdag diner past trouwens ook in dat rijtje. Zoals ook zwarte kleding met boerebroeloft en cultuur begin augustus in het Julianapark, maar deze tradities hebben we met z´n allen geheel vrijwillig aanvaard en hebben nooit geleid tot maatschappelijke ontwrichting, integendeel zelfs. Venlo is dan EEN.
  • 05-01-2008  -

    Als ik aan Wim T. Schippers denk, denk ik aan het leegschenken van dat kleine flesje gazeuze in de zee, compleet met horden fotografen en zenuwachtige pers eromheen dartelend. Heerlijk was het daarom ook om Wuivend Graan te zien. Een beter begin van het nieuwe jaar is nauwelijks denkbaar. Het is net als een interviewer die iemand de vraag stelt of hij "stellig" en "besluitvaardig" is. Waarop de geintervieuwde aarzelt met antwoorden en de tijd opvult met "uh". Een impliciet antwoord. Zo hoorde ik van Marcel ´t Sas het antwoord van Schippers op de vraag of zijn dik besmeerde pindakaasvloer Kunst is (met een grote K, zoals burgemeester Bruls dat noemt). "Ruik je het dan niet?", was zijn impliciete antwoord. Ik heb het wuivende graan niet in de Maaspoort gezien maar in de Toneelschuur in Haarlem. Heerlijk gebouw waar film en toneel samenzitten. Dat is iets voor Venlo. De overhead en de bar zijn dan ook gezamenlijk en er is altijd wel iets te doen. Dat bij elkaar brengen creeert iets extra´s. Desnoods nog het poppodium, vrije academie erbij en de muziekschool. Dat is dat extraatje wat er ook elke augustus in het Julianapark gebeurt. Dans, toneel, cabaret, literatuur, jazz, straattheater, lezingen, DJ's, poezie, techno. Iets waar je afzonderlijk misschien niet naartoe gaat, maar als je het dan toch tegenkomt ... is er altijd weer die verbazing en die inspiratie.
    Trouwens, als je het toneelstuk hebt gemist, kun je nog naar Eindhoven op vijftien januari. Een impliciete aanrader.