Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

Rom blogt

  • 29-05-2009  - Gisteravond een extra ingelaste vergadering. Zeg maar een spoeddebat. Om half zes al, zodat we alle tijd hebben en iedereen erbij kan zijn. Yvette heeft lekkere broodjes belegd en Maaike had een pan champignonsoep gemaakt. De ramen stonden eerst nog open om de frisse en zwoele zomerwind binnen te laten. Later niet meer want we hebben een stevig debat gevoerd. Het ging er pittig aan toe. We zijn er nog niet mee klaar, maar het tussenresultaat is er naar. Iedereen is enthousiast. We gaan ervoor. We gaan politiek. De programmacontouren worden duidelijker. We geven onszelf nog een kleine maand en dan moeten we eruit zijn. Of in ieder geval een stuk verder. Over drie maanden zitten we middenin het festival. We kunnen het niet alleen, dat is duidelijk. We gaan de commissies binnenkort op de hoogte stellen van ons voornemen. Dan zullen we wel weer een inspirerende discussie krijgen. Da’s goed. Ik heb gemerkt dat bij elke discussie er weer nieuwe creatieve aspecten toegevoegd worden door anderen. Door nieuwe inzichten. En dan ook naar onze vrijwilligers en onze sponsoren en onze Vrienden. Ze moeten het allemaal weten. De horizon is nog ver. Eind november, maar er zijn een aantal belangrijke tussenstations. We zijn daarna nog met een aantal naar Peter, Dr√©, Peter en Eefke gaan luisteren over het "Eefenementenbeleid" in het transparante Huis van de Stad. Een grote groep vrijwillige organisatoren bij elkaar. Het woord “samenwerken” is in mijn hoofd blijven hangen. Dat wint het van het “n√§√∂le”. Arno krijgt spontaan het idee om deze groep uit te nodigen voor een rondleiding op het Zomerparkfeest. Ter inspiratie. Een groots idee. Eefke huilde bijna van enthousiasme. Maar dat doet ze gauw, weet ik. Het werd nog laat op het stadsstrand met Johan erbij. In een kring werd nog lang nagepraat over het recente verleden, deze avond en de nabije toekomst.
  • 26-05-2009  - Ik ben twee kleine boekjes tegelijk aan het lezen. Niet echt tegelijk, maar meer door elkaar heen. Twee totaal verschillende boeken. Een is getiteld “Authentiek leiderschap” en de ander “Koken met Brand Bier”. Een kookboekje. Allebei inspirerend! Wat te denken van een “Brand UP omelet”, “Dronken Zalm”, “Stoofpot met Brand Dubbelbock” of “Mosselen gekookt in Brand Imperator”. Heerlijk. Het zilte water loopt me al door de mond. In deze hoedanigheid had ik onze grootste sponsor nog niet gezien. Bier in combinatie met bieslook, oesters, vers gemalen peper, ei, zure room en citroensap. Dat is breed denken. Zo ook Herman Wijffels in dat andere boekwerkje. Van piramidestructuur naar netwerkstructuur. Dat zegt zo niet veel, maar als je verder leest vertelt hij over de rotonde dit. “Tegenwoordig zie je steeds meer rotondes in het verkeer, terwijl vroeger vooral stoplichten op kruispunten werden aangelegd. Een stoplicht stelt normen en maakt de mens ondergeschikt. Je moet immers wachten voor rood licht en gaan rijden bij groen licht, een vrije keuze is er niet. Niet meer nadenken. Bij een rotonde kunnen mensen zelf bepalen of het veilig is om door te rijden of niet. Daarmee geef je mensen een eigen verantwoordelijkheid en doe je een beroep op hun oordeelsvermogen. Je ziet nu dat het verkeer op een rotonde veel sneller doorstroomt dan op een kruispunt; de capaciteit wordt beter benut”. Dit is toepasbaar op het Zomerparkfeest en ook de politiek. Net zoals de Europa slogan van “Loesje” op een van de plakwanden bij de Beerendonk. “Waarom moet samenwerken altijd gepaard gaan met regeren”. Het is misschien niet helemaal toevallig dat ik deze twee werken tegelijk lees. Praten over politiek gaat vaak gepaard met het nippen aan een biertje. In ieder geval ga je er niet smaller maar juist breder van denken. Overmorgen een extra ingelaste vergadering. Het politieke debat komt eraan.
  • 22-05-2009  - Er zijn een paar typische “Van den Bossche” uitspanningen in de stad. Genoemd naar een beroemd Gents caf√© in de binnenstad. Volkomen verstilde ruimten, althans uiterlijk. De tijd heeft geen vat gehad op de inrichting. Stoelen van na de oorlog, zetels van voor de oorlog, behang uit begin jaren zeventig met houten lambrisering, sanseveria’s, stoffige kroonluchters, Perzische kleedjes op de tafels, vaak plastic bloemen. Dan begrijp je wel wat ik bedoel. Ik noem er een paar. “Copacabana” van Sjaak aan de Leuterweg, “Petatte Wiel” van Wiel, sigarenwinkel “Lensen”, “De Paorter” en natuurlijk “Hejo”. Slijterij- wijnhandel “Stalberg” officieel, zoals het op het visitekaartje van Henk Jonker staat. Zijn winkel is een tentoonstelling van wijnen en bieren en likeuren. En nog veel meer. Flessen in allerlei vormen en maten. Als je iets geks en leuks nodig hebt, dan ga ik altijd bij Henk langs. Succes verzekerd. Oostenrijkse likeur in een soort glazen ijsklomp of in een knoestig gevormd stuk hout met schenkdop. Maar ook voor rode wijn met etiketten van Venlose stadsgezichten. Speciaal voor de gemeente in een mooie houten doos. Eigen ontwerp. Kunstwerkjes. Een museum. Niet alleen de winkel trouwens, ook zijn woonkamer. Een gezellige rechthoekige kamer vol met rustieke klokken, oude zwart-wit foto’s, getekende stadsgezichten, natuurlijk het “Melkmeisje” van Vermeer en Delftsblauwe bordjes aan de wand. En open flessen op de grond! En niet de minste! Ik was er laatst met Mieke om zijn Vriendenbijdrage te bespreken. Het werd half twaalf op een doordeweekse dag. De tijd vloog en da’s best gek in zo’n tijdloze inrichting.
  • 21-05-2009  - Deze week liep ik, wat later op de vroege avond, naar een vergadering van de programma commissie van het Zomerparkfeest. Een beamer projecteert de kleurrijke tijdschaal van het programma tegen de witte wand. Interactief wordt het schema aangepast met Max, Saartje, Rolph, Louk, Annemarie, Mieke, Marcel, Gita, Johan en Klaas Jan. Het programma wordt ter plekke gemaakt. Ook hier weer vele politieke discussies en statements. Ook hier gonst het. Inspiratie en enthousiasme worden alleen ingepalmd door financi√ęle beperkingen. Er zijn idee√ęn genoeg. Mieke moet kiezen uit heel wat tofs om te gaan organiseren. Budgetten van anderen worden schoorvoetend overgeheveld. Hun collectieve creativiteit wordt ook ingezet voor de Vuelta en de sponsormeeting. Samenwerking krijgt vorm. Daarna naar de negenentwintigste verjaardag van Guus. Een culinair uitstapje met oesters, Roosbeef rolletjes met ananaskaas en rucola, zalm, rivierkreeftjes. Bijna “El Bulli”, Guus’ culinaire inspirator. De politieke aspiraties gaan daar bij hem thuis gewoon door. Nog niet echt concreet, maar toch. We communiceren erover via twitter. Nog even wennen, maar het heeft wel wat. Moe maar voldaan loop ik, nog met de mitella om, langs de van Cleefstraat door het Julianapark naar huis. De keien in het park worden verlicht door de maan en staan verstild te wachten tot het straks eind augustus is. Ook zij kunnen niet wachten.
  • 15-05-2009  - Er zijn van die voorvallen, ontmoetingen, avonden, die je niet snel vergeet. Gisteravond was zo’n avond. Dat denk ik nu in ieder geval. Ach, ik weet het wel zeker. Een Zomerparkfeest bestuursvergadering in mei. Dan komen allerlei min of meer losse initiatieven samen. Andere indeling van het Julianapark, gewijzigde dranklogistiek, seniorenmiddag nieuwe stijl, georganiseerd cateringbeleid, uitbreiding vrijwilligersterrein. Dat is altijd een fase van onzekerheid, van integratie en van lichte chaos, zeker tegen het licht van de begroting, Vuelta en sponsorinkomsten. Gisteravond was precies zo, maar dan helemaal anders. Een bijzondere vergadering. De lucht in ons Zomerparkfeestlokaal boven Take Five was zwanger van ambitie. Drachtig van inspiratie en verwachtingsvol qua toekomst en initiatieven. Alle operationele rompslomp is ineens van tafel geveegd. Opnieuw werd er uitgebreid over politiek gesproken en over wat het Zomerparkfeest met al haar kracht nog meer kan betekenen voor Venlo. Discussies nemen de boventoon van maatschappelijke betekenis tot onze politieke aspiratie. Iedereen keek elkaar aan. Vol adrenaline. Het werd weer een late avond. Samen met Guus en Marcel ga ik eens uitzoeken hoever we komen. We hebben al enthousiasme en betrokkenheid van zo’n 350 vrijwilligers en 500 vrienden en bijna de hele stad en ook een stuk van de regio. Maar hoe gaat het verder? Met ons? Met het Zomerparkfeest? Een dag later gonst het nog in mijn hoofd. E√©n ding weet ik zeker: 2009 wordt een bijzonder jaar.
  • 11-05-2009  - Ik ga deze week weer naar de kunststenen in het Julianapark als het weer zo’n weer wordt. Lekker zitten tegen een warme kei. En luisteren wat zij zeggen. Die gladde is het aangenaamst en het prettigst. Zegt altijd wat ik ook vind. Heerlijk. Altijd mee eens. Die ruwe kei daarentegen prikkelt me. Laat me fronzen. Laat me vaker en dieper denken. Uiteindelijk zit ik nu steeds vaker tegen de ongepolijste rotsblok. Daar kom ik het verst mee. Laatst was er een idee√ęndiscussie in Meterik ge√Įnitieerd door enkele oudere mannen van enig statuur (de “MasterMinds”). Zij stelden zich kwetsbaar op en maakten zich zorgen om de toekomst van de stad en de regio. Zij hadden vroeger onvoldoende gedaan en nodigden nu de “jongeren” uit het estafettestokje aan invloed samen over te pakken. Mooi wijs gebaar. Zoekend naar de overeenkomst tussen Bertolli en Volvo. En niet blijven hangen in pastasaus en driepuntsgordel. We vonden het en daarmee het gemeenschappelijk doel. Enkelen van het Zomerparkfeest waren er niet toevallig bij. Wat is de missie, wat is de visie, wat is onze kracht, waar moeten we op inzetten. Wat is het masterplan voor de stad en de regio. Een app√®l aan een breed gevoel wat ook bij ons leeft. Onze generatie. Echte nieuwe politiek. Van inspiratie. Van enthousiasme. Van betrokkenheid. Het Zomerparkfeest staat al voor drie√ęndertig jaar culturele inspiratie. Maar hoe kan het verder? Het gonst binnen de festivalorganisatie en in de stad. Meer maatschappelijke betrokkenheid. De ambitie is hoog. De inspiratie breed. Het enthousiasme groot. De betrokkenheid diep. Divers en gelukkig nog niet gepolijst. En daarmee komen we samen het verst. Trouwens, van mij mogen ze blijven liggen. Die keien. Als steengeworden inspiratiebronnen.
  • 08-05-2009  - Ik loop nu met mijn gebroken sleutelbeen, smorgens wel eens via het Julianapark naar mijn werk. Er wordt hard gewerkt aan de nieuwe route langs de nieuwe tunnels. Daarvoor moet wel veel gras wijken en wordt de derde fietsenstalling steeds kleiner en kleiner. Wat niet in de verdrukking komt gelukkig is de net opgeknapte “Wereldvredesvlam” achter het Limburgs Museum. Bijna vier jaar in Venlo. Op steenworp afstand van het Vriendenpodium. Een helblauwe gloed is al zichtbaar als je aan de overkant van de Burgemeester van Rijnsingel loopt. Dat is de nieuwe tegelvloer van de jubilerende “World Peace Flame”. Ik besluit erheen te lopen. Via de nieuwe voetgangersstoplichten. Ik realiseer me dat ik nu langs de cateringstandjes loop. Het domain van Gijs. Gijs Gubbels. Onze nieuwe, jonge, ambitieuze cateringman. De Koel, Quicken, Ozer. We krijgen ook verse vis op het park heeft hij me verteld. En dan in de vroege ochtend, als de dauw nog op het gras staat, zweef ik via de kleine uitgang naar de “Vlam”. Kleine uitgang? Kleine uitgang? Ik loop door een heuse Vredespoort naar de “World Peace Flame”. Dat is een betere benaming dan kleine ingang. Of uitgang, afhankelijk van hoe je er door heen loopt. Dan heeft het college van B&W al meteen een extra "Poort van de Stad". Afijn, ik loop via onze Vredespoort door de stad naar mijn werk. Ik had het gevoel dat het genezingsproces van mijn gebroken sleutelbeen versnelde. Vanavond loop ik terug via die virtuele Vredespoort en loop ik nog even langs de keien in het Julianagras. Prachtig. Er zitten al mensen op als het mooi weer is. Lekker warm. Je loopt eerst naar de allergladste, merk ik. En je aait hem. Dat doen veel meer mensen. En daardoor wordt-ie nog gladder en nog vrediger. Kunst is prachtig.
  • 02-05-2009  - Ik heb een kleine ontdekking gedaan. Niet helemaal toevallig bij de van der Grintens. Luierend op het glooiend gras van Marc et Jacqueline in Domaine la Fontaine in Frankrijk (http://www.domainelafontaine.com/). Een voor de hand liggend idee eigenlijk. Een geel gloeilampje boven mijn cartoongezicht. Onopvallend. Te klein om te vertellen, daarom blog ik het. Die aardse verschijningen ontstaan meestal op ontspannen momenten. Onder de douche, fietsend, half sluimerend in bed. Deze keer luierend in de zonnige staalblauwe hemel tussen de Madeliefjes uitkijkend op “La Fontaine”. Waterplaats, maar het woord fontein ligt meer vooraan op je lippen. Ger´s fontein in het Julianapark. Onontdekt voor ons festival. Nog erger. We zetten er zwarte bouwhekken voor zodat we er niet eens meer naar kunnen kijken. Jammer. Daar gaan we dit jaar wat mee doen. Dat is het visioen. Nu weet ik het. Ik hoorde Paul, Dre en Jan er al over, maar toen begreep ik hen niet. Er zijn meer van die woordcombinaties die iets aparts, iets extra’s hebben. Dat valt je ook pas op als je even weg bent. Weg van het Zomerparkfeestgras. Bijvoorbeeld “huit huitres”. Dat zie je nooit op de menukaart aan de oevers van de Gironde. Ze worden slechts in porties van zes, twaalf of zeven geserveerd. Maar “huit huitres” klinkt zoveel mooier. Zeker als je nog in het Frans bevestigend antwoordt. Maar goed. Ik had vroeger op bar 5 al moeite met “vi√®f bier” of “veer beer”. Trouwens het Soubranaise gras wordt de plek voor het Frans dochterfestival van het Zomerparkfeest, F√™te du Parc de l’√Čt√© genaamd. Voorlopig met √©√©n podium. Hebben we net samen besloten. Met de opening door de burgemeester, daarna Julien Cler, AIR, Daft Punk, Justice, Manou, natuurlijk de zuchtende Guuzbourg, Laurant Garnier, Camille en op zondagmiddag Charles Aznavour. We sluiten af met Vanessa Paradis. We drinken er Pineau des Charentes en twintig jaar oude Cognac van Francis Motard. De sponsors staan op hun nieuwe, nog te bouwen, zuidterras. We zoeken nog vrijwilligers om mee te helpen opbouwen. Peter en Marieke zijn al begonnen. Jacqueline is la Pr√©sidente du comit√© technique en Marc Receveur van le comit√© promotions, le comit√© des volontaires, le comit√© des buvettes, le comit√© des restaurations, le Tr√©sorier en le Pr√©sident. Allemaal tegelijk. Over woordspelingen gesproken.´Receveur´ is frans voor waterbak. Hoe kan het ook anders in zijn Domaine la Fontaine.