Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

Rom blogt

  • 29-09-2009  - Rondom het Julianapark liggen verschillende musea. Museum van Bommel van Dam, Limburgs Museum. Dat zijn de bekende. Oud en modern. Groot en nog groter. Maar ook klein. Heel klein. Tijdelijke kunst met een kleine k. Maar wel heel erg leuk om te bekijken. Het ligt aan het begin van de Stalbergweg. Op ooghoogte. Voor een vierjarige. Tegenover de antiekwinkel. Bij Geert en Marlies van Sounds voor het huis. Je loopt er zo voorbij. Een prachtig museumpje. Achter glas een heerlijk Zomerparkfeest tafereeltje. De poster van ZPF, een Tama drumstel, renfietsers in roze, groen, geel, blauw en wit. Een Julianaparkgrasveldje. Alles klein. Pietepeuterig. Prachtig. Hedendaagse kunst. Tijdelijke kunst. Actuele kunst. Een bezoekje waard. Geen entree. Geen garderobe. Geen wachtrij. Kost ook geen tijd. Gewoon even langs fietsen en afstappen en kijken. Een halve minuut later fiets je supergelukkig door naar je bestemming. Dit museumpje moeten de architecten van het museumkwartier ook vooral meenemen in hun plannen. Groots denken. Associaties leggen. Creatief zijn. Ze kunnen het opnemen in hun stadse museumroute. Misschien inspireert het nog meer bewoners om een galerietje te openen. Voor op de gevel van het huis. Inbouw of opbouw. Vanuit binnenuit in te richten of vanuit buiten. Ontstaat er straks een markt voor bouwpakketten. 'Maak je eigen expositie'. Veel tentoonstellingen maken samen ook een groot museum. Een soort openluchtmuseum, maar dan toch binnen. Als je me nog begrijpt wat ik bedoel. Hebben we elke week een paar feestelijke openingen, vernissages zogezegd. Maar nog wat. Als je dan door het Julianapark fietst dan kun je een tweede museumetalage bekijken. In de Keullerstraat. Daarover een volgende keer meer.
  • 27-09-2009  - Het ZPF'09 is nog niet gedaan of de politieke retoriek barst weer los. Nog net geen filmpjes. Nog net geen banieren. Nog net geen propagandalied. Nog geen posters in de stad. Maar wel kraampjes en wel in de krant. Op pagina B9 van De Limburger van 26 september 2009. Ineke Hendrickx spreekt Mark Verheijen toe. Of hij niet naar het Zomerparkfeest is geweest? Zij herkent in hem de inspiratie niet, die bij haar wel is aangekomen. De inspiratie van het ZPF thema. Van Debatrix. Of beter van Lars. Lars Duursma. Ik heb dat zelf gezien. Op zondagochtend. Ik struinde naar het Huis van de Stad, net iets te vroeg na de nacht ervoor. Om de workshop met de gemeenteraadsleden te openen. Als eerste zag ik een stralende Klaas Jan. Trots liep hij tussen de vertegenwoordigers van de stad. Het zou bijna gaan beginnen. Hier had hij nou maanden voor geknokt. Dit wilde hij. Zeker nu met dit politieke thema. De raadsleden vonden het ook spannend. Ook Ineke. En Martin en Jan en Rose-marie en Aissa en Miriam en Hay en Vera en Maarten en Marij. En alle anderen. Een paar dagen erna, kwam ik Ineke toevallig tegen. Nog steeds enthousiast. Geïnspireerd, om dat containerwoord nog maar eens te gebruiken. Dat is waar we het voor doen. Dit is waarvoor we het gedaan hebben. Dit is waarvoor we het blijven doen. En dan is het des te leuker een maand later. Die invloed van het ZPF. Hopelijk nog steeds bij de gemeenteraadsverkiezingen straks in november. Dan weer politieke retoriek, filmpjes, partijliederen en posters. Over mensen, over klimaat in de stad. Over sociale voorzieningen. Initiatieven. Samenhang. En ook een beetje over cultuur. Want dat is waar mensen, de inwoners en de toeristen de slimste stad op afrekenen. Niet of het begrotingstekort in een moeilijke periode net iets te groot is geworden. Dat is voor puriteinse boekhouders, niet iets voor echte politici. Van welke partij dan ook!
  • 25-09-2009  - Ik staar naar de grote Seacon kalender van 2009. Van Guus van Eck. Prachtig. Die hangt voor mijn raam. Ik kijk graag naar de maand augustus. Natuurlijk. Augustus Zomerparkfeesten staat er. Ja, niet Zomerparkfeest maar Zomerparkfeesten. Dit jaar was dat ook zo. Zomerparkfeesten. Het Zomerparkfeest en nog een extra Zomerparkfeest-Vueltadag. Een feestelijke afbeelding is het op die maand. Spontaan getekend. Kleurrijk. Er klopt niks van. Als je er te goed naar kijkt. Maar je wordt er wel vrolijk van. Muziek. Theater. Mensen. Dieren. Muzieknoten. Vriendenpodium. Bomen. Tenten. De bar. Instrumenten. En ook de Speakers Corner. Op de achtergrond de Martinuskerk en het stadhuis. Hoog boven de groene bomen zichtbaar vanuit het Julianapark. Dat kan niet. Maar wel leuk. De maand begint met zaterdag 01 augustus en eindigt met donderdag 27 augustus, vrijdag 28 augustus, zaterdag 29 augustus, zondag 30 augustus en maandag 31 augustus. Precies de Zomerparkfeestdagen op de laatste dagen van augustus. Het lijkt alweer lang geleden. Bijna een maand al. Gelukkig hebben we volgende week feest. Het feest van alle vrijwilligers. Onze reünie. Het wordt weer spannend. Want zelf feesten is voor ons niet zo simpel. Niet gewend. Alhoewel. De zondagnacht in de hoek van de grote tent was weer ruig. Swingen. Lachen. Lallen. Dansen. Zingen. Mensen dachten dat het zweet was. Wij wisten wel beter. Het feesten volgende week gaat hopelijk ook lukken. Leuke band. Leuke plek. Leuke mensen. Sommigen hebben elkaar al gezien. In de stad. Op de evaluatie. Toevallig op straat. Dan zien we elkaar allemaal weer. Bijna niemand uitgezonderd, want het wordt volle bak!
  • 18-09-2009  - We hadden het laatst over de bezoekersaantallen op het Zomerparkfeest. Betrouwbare bezoekersaantallen welteverstaan. Alhoewel de schattingen van het maximaal aantal bezoekers uit eerdere jaren verbazingwekkend goed moeten zijn geweest. Geschat door de brandweer en politie samen. Weten we nu. We bespraken toen alleen de getallen van de donderdag. Desalniettemin, kennen we nu de precieze aantallen. Van alle dagen. En ook wanneer. Je ziet het exacte verloop van inkomende en uitstromende mensen naar of van het Julianapark. Was er een sterke stijging in de vroege avond op de donderdag. Dan is er een lange aanloop op de vrijdag vanaf DJ Pietro von Rosenthal de la Vegaz. Die klassieke DJ. Voor de mathematici onder ons, lijkt de verdeling op een normaalverdeling. Mat een maximum van 8.104 bezoekers en een halfwaarde van circa vijf uur. De zaterdag heeft een heel ander verloop. Een binominaal verdeling, ook weer in wiskundige termen. Dat komt door de Picknick, hoor ik u zeggen. Inderdaad. De Picknick heeft een sterke aantrekkingskracht vanwege de protestzang van P.L.A.G en de zoete geur rondom Armand. Vorig jaar zakte het daarna meteen in, maar nu bleven de festivalgangers ons trouw. Betere programmering ook. Daarna zie je de invloed van Kyteman's Hiphop Orkest. Significant, volgens precieze techneuten. Het maximum van 11.834 wordt bereikt rondom 23:02 uur. Op zondag is Tessa héél populair. Dat weten we nu. Uit de getallen. Een sterke gradient oftwel stijging tegen twaalf uur met een paar duizend kinderen en ouders. Daarna een gestage stijging tot de namiddag toe. Met een top van 13.256 bezoekers om 16:59 uur. Een onnoemelijk deel hiervan moet in de grote tent gezeten hebben. Bij Minsekinder. Dat topaantal hebben we die dag niet meer gehaald! Maar het bleef nog lang gezellig met veel ontmoetingen, mooie acts, vele propagandafilmpjes, nieuwe en vernieuwde vriendschappen en ettelijke pilsjes, fris en wijn. Tot diep in de nacht was het lekker rumoerig in het Julianapark. Toen stond de teller weer op nul. Bijna nul.
  • 16-09-2009  - De zomer is nog niet over. Lekker warm en zwoel nazomer weer in september. Je zou bijna blij zijn met die globale stijging van de temperatuur in de wereld. En Venlo in het bijzonder. Ook de regen en onweer zijn ons dit jaar bespaard gebleven. Om ons heen niet. Het traditioneel ontsteken van kaarsjes bij het kapelletje van Genooi heeft geholpen. Het gele gras kleurt alweer wat bij en de plekken waar de spiegeltent heeft gestaan worden vager. De keien staan weer op hun plek als nooit tevoren. De Vuelta loopt door. Elke keer als ik kijk, dan herinnert me dat weer aan die bijzondere maandag eenendertig augustus tweeduizendnegen. Onder het levensgrote scherm keken we naar het begin van de Deken van Oppensingel. Daar waar de renners de chicane door moesten. Hard in de remmen knepen. En optrokken tot een eindsprintsnelheid van boven de zestig kilometer per uur. Het leek alsof je naar iets héél ver weg aan het kijken was. In een ander continent. In een ander land. In een andere stad. Via de televisie. Even later heb je het grote peloton in zicht. Live. Je realiseert je dat het hier is. Hier, vlakbij. En nu. Dat al die voorbereidingen het waard zijn geweest. Ondanks de stress. Ondanks de onzekerheid. Ondanks het risico. Ondanks. Nu een tweetal weken later, zit ik aan mijn bureau de administratie weg te werken. De evaluaties komen er ook aan. Ik mijmer over volgend jaar. Weer een gewoon Zomerparkfeest. Weer gewoon vier dagen. Heel gewoon. Maar dan weet ik het zeker. Dat is niet zo. Volgend jaar is er weer wat nieuws. Weer is aparts. Weer iets om mee te lachen. Weer iets om van te genieten. Weer iets om uit te putten. Ik kan haast niet wachten om eraan te beginnen.
  • 11-09-2009  - Zoveel geluk hadden we ook weer niet tijdens het laatste Zomerparkfeest. Het blijft mooie weer. Zelfs medio september. We hebben de 33e editie gevierd bij Sur Place aan de Kwartelenmarkt. Het klopte allemaal. Mooie bands, mooi aangekleed en ingericht park, genoeg sponsorgelden en genoeg bezoekers. Om precies te zijn 87628. In vier dagen. Wiel en Sam stuurden ons de gegevens. Om de minuut zijn de aantallen in een grafiek gezet. Daar valt veel van te leren. Bij de opening stroomt het Julianapark meteen vol. Om acht over zeven staan er 205 bezoekers te wachten. Waarschijnlijk rechtstreeks van het werk naar het park gekomen. Dat aantal loopt op tot 1074 om 19.18 uur. Zes minuten later is het al 1434. Vlak voor de start om 19.29 uur zijn er 1804 mensen door de elektronische tellers gewandeld. De meeste festivalgangers zijn stipt te laat, want om 19.54 uur staan er 3324 bezoekers naar de Heideroosjes te kijken. Waarschijnlijk te laat met de afwas. De piek wordt bereikt om drie minuten voor tien met 7021 op de tellers. Voornamelijk voor Sabrina Starke op het hoofdpodium. Het aantal boven de 6000 blijft een tijdje en wordt minder tijdens de bliksemflitsen van ArcAttack. Het duurde hen iets te lang of ze waren bang dat het ging regenen na al dat weerlichten. Of moeten nu ook naar huis. Het is per slot een gewone doordeweekse dag. Rond middernacht dwalen nog 4260 diehards door het park in afwachting van Ted Bemmer en Anderson. Dan moeten ook die diehards afhaken, want morgen is het weer vroeg dag. Het aantal neemt af naar1785 bij het begin van Lindertje Mans en Lustige Lola und Weltschmerz. Om twee uur in de nacht is het terrein weer nagenoeg leeg. Op een paar opruimende barlieden na. In de vrijwilligerstent wordt niet geteld. Daar zitten de meeste na te genieten van een eerste dag. Met het propagandalied al verankerd in de kop en nog prachtig weer. En de vooruitzichten zijn toen ook al goed. Wij weten nu hoe het gelopen is. Toen waren we nog vol adrenaline voor wat er allemaal spannends komen zou.
  • 06-09-2009  - Je moet het niet altijd doen. Niet iedereen hoeft het te weten. Maar voor deze éne keer. Een tipje van de vrijwilligerssluier achter de vrijwilligersschermen. Van bijvoorbeeld de infostandvrijwilligers, die een paar duizend zestienpluspolsjes hebben geringd met zestienplusbandjes. En meer dan dat. Van alle kassavrijwilligers, die zoveel tienduizenden euroos door hun vingers hebben zien glijden. Van alle verkopers en verkoopsters achter de bars, die na de IVA alleen zestienplussers van wijn en bier en alle anderen van fris hebben voorzien. Van alle backstagevrijwilligers, die honderden artiesten hebben opgevangen. En uitgezwaaid. Van de opbouwploeg, die kilometers hekwerk hebben geplaatst. En afgebroken, maar dan als afbreker. En iedereen ten dienste stonden in de aanloop. Van Bob, Niels en Patrick Brünken, die zoveel kwaliteitstimmerwerk hebben geleverd. Semi-vrijwilligers eigenlijk. Van alle vrijwilligers van de kinderen van het kidsteam. Van het kidsteam zelf en hun nuttige klusjes en prachtige kunstwerken. Van alle tappers, die honderden hectoliters door de kranen hebben laten stromen. Van de parkcasters en hun podcasts en filmpjes. Van alle inschenkers, die met honderden flessen, voornamelijk cola, hebben gesleept. Van alle internetvrijwilligers die online waren. Van alle nachtelijke redacteurs en fotografen van de Parkpraot. Van alle barchefs, die de verantwoordelijkheid hadden over zo'n hele bar. Van alle vrijwilligerstentvrijwilligers, die ruim duizend maaltijden hebben bereid en geserveerd en liters koffie hebben gezet. En in alle vroegte heel veel broodjes hebben gesmeerd. Van de jongens van het trussenteam, die alle zilverkleurig aluminium hebben geplaatst in het park. Van alle bestuursleden, die met name in de voorbereidende maanden zich hebben uitgesloofd. Van die paar verkeersregelaars, die uren aan de poorten hebben gestaan om alles in goede banen te leiden. Je zou het bijna vergeten, van alle EHBO'ers, die mensen met leed en letsel hebben verzorgd. Ook zij zijn vrijwilligers. Van de vrijwilligers en hun nog op te richten tellersbedrijfje. Van alle onstagevrijwilligers, die de techniek achter de artiesten hebben geregeld. Petje af. Van alle sponsorcommissievrijwilligers, die ruim honderd sponsoren hebben begeleid in het sponsorgebied. Van alle vrijwilligers, die de veiligheid samen met security en politie en brandweer bewaakten. Van alle vrijwilligers rondom de Millenniumdoelen, Vredesvlam en de 'Venloveurvredepries'. Van de vrijwilligers, die de andere vrijwilligers verzorgden. Van alle Vrienden en sponsoren, die ons vrijwillig een warm hart toedragen. Van alle vrijwilligers, die betrokken zijn bij de publiekscatering bij het Vriendenpodium. Van de tientallen vrijwilligers, die van de seniorenmiddag een feest maakten. Van alle presentatoren, die de artiesten aankondigden aan het hooggeëerd publiek. Van de vrijwilligers, die zorgden dat het afval elke dag weer opgeruimd werd. Van alle vrijwilligers, die moeiteloos honderden ampères stroom en liters water op de juiste plek kregen. En alle andere Parcaholics, die ik misschien 'vergeet' of die van alles wat gedaan hebben. Wat voor de voeten kwam. Allemaal achter de schermen. Aan het publieksoog onttrokken. Je moet ze niet elke keer bedanken. Maar nu even wel.
  • 05-09-2009  - Het Julianapark ligt er weer maagdelijk bij. Alsof er niets gebeurd is. Hooguit wat aftekeningen in het gras. Lichtgroene sprietjes. Platgelopen plekken. Een doorgeknipt tierapje. Een half verweerd bonnenstrookje. Verder niets. Mensen die nu dit weekend onze stad bezoeken hebben geen notie van wat er allemaal gefestivald is. Dat Anderson in een lekker warme spiegeltent heeft gestaan. Dat King Mo en het publiek uit haar dak zijn gegaan. Dat Kyteman hier was met tientallen musici. Dat De Staat stond als een huis. Dat DJ Pietro von Rosenthal de la Vegaz klassiek over het park liet schallen. Dat Circus Delirium op en in het gras speelde. Dat twee Iraanse mannen hiphopten voor het Venlose publiek. Dat The Sadists al vroeg op de avond optraden. Dat we meedansten op Shantel. Dat Peter Achterberg preekte. Dat we film hebben gekeken. Pantzerkreuzer Potemkin. Dat Cheers with Coffe voor ons speelde. En Bart Oostindie. En The Ploctones. Dat Orchestra Poly-Rythmo de Cotonou voor het eerst in Europa speelden. Bij ons. En hoe. Dat Klaske Oenema live knipte voor ons. Dat DJ Lezano een bomvolle dansvloer bespeelde. Dat De Kindertuin langs is gekomen. Ted Bemmer was here. Dat Sabrina Starke voor ons zong. De Early Adaptors los gingen. Dat Francois Breut in 't Frans zong, zoals gewoonlijk. Dat Fabulijn voor de kinderen poppen liet leven. Dat de Heideroosjes stevig openden. Dat de tent stoom stoomde bij Minsekinder. Dat de Vuelta is geweest. Oh ja, dat kunnen ze nog zien aan de vlaggetjes in de stad. En het half weggepoetste logo op de Deken van Oppensingel bij de finishlijn. Verder is alles weer herinnering. Maar wel een om nooit te vergeten.
  • 03-09-2009  - Mijn vingertoppen zijn doorweekt geraakt in de sauna. Mijn troebele geest is weer schoon gebubbeld. Mijn verstopte zweetklieren weer open. Mijn gedachten weer minder daas dan gisteren. Wat een feest. Zeker als je de foto's van vrolijke mensen ziet op de site. En prachtige shots van bands op allerlei podia. Het park ziet er weer picobello uit. De medewerkers van de WAA hebben zich helemaal gegeven. `Brand`schoon. Om in hectoliter termen te blijven. Het begon allemaal met het uitlijnen op vrijdagmiddag en het lekker geimproviseerd ontvangst van evenementenorganisatoren op maandagavond. Via een geweldige Vriendenavond en een dito sponsoravond naar de ruige opening met de Heideroosjes. De spetterende show van ArcAttack en de geoliede organisatie van de seniorenmiddag. Met de Vlaamse Miss Linn, toen nog zonder haar blazers. Een hippe Picknick en een bonte Kyteman groep. Zondagskind Tessa opende de theatrale kindermiddag. Er was veel te doen dit jaar voor de kids. Dan mijn Roosbeef met bouwvakker Ronnie op de schouders. En later dampte de hete stoom uit de grote tent met Minsekinder. We eindigden het Zomerparkfeest 2009 met lekker dansen. Dansen met Shantel. En dansen in de grote tent met de vrijwilligers. Uitgelaten. Juichen. Genieten. En dan nog die Vuelta. Een heerlijke dag. De spanning was voelbaar voor de schermen. De ontspanning op het veld. Het Julianapark stroomde vol en Acda en de Munnik speelden voor een volle "zaal". La Pegatina, de Spaanse Minsekinder, deed er nog een grote schep paella bovenop. En het Saloupodium bleef tot lang verhit en zwoelig. Het festival eindigt met het etentje bij Dante met de opruimers. En de laatste opruimdag, woensdag dit jaar, met de laatste afbrekers. Weer bij Dante. We omhelzen elkaar. Lief en leed met elkaar gedeeld. We waren van de partij. Kortom een Zomerparkfeest om nooit meer te vergeten. Dankzij veel, heel veel Vrienden en sponsoren. Mooi wer. En vrijwilligers, . Samen hebben we een band die bijna niemand begrijpt. Wij wel. Voor het leven. Over een maand feesten we weer. Opgelucht. Tevreden. Voldaan. Vol nieuwe ideeen. Zeker en vast!