Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

Rom blogt

  • 30-11-2009  - Onze onderbuurman is jarig. Dubbel jarig zelfs. Tegelijk dertig jaar én vijftig jaar. Op één en hetzelfde moment. In 't Venein. Ik was net te laat uit Belgie terug om hem live te zien spelen. Maar ik heb wel wat van zijn instrumentarium mogen opruimen. En nog het wijnglas op zijn dubbele verjaardag mogen heffen. Met Bart en Dominique en Frans. Ik was trots. Ik ben nog steeds trots. Het Zomerparkfeest is ook trots, want we zijn heel vaak bij hem te gast. Soms tot laat in de avond en ook wel tot vroeg in de nacht. Vooral op de tweede donderdagen van de maand. Maar tussendoor ook wel. Als er een concertje is van toevallig langslopende artiesten. Of muziekvrienden van hem. Soms zijn we er ook als hijzelf er niet is. Maar dan ben je toch bij Bert. Zijn alomtegenwoordige geest waart dan nog rond. In het jazzcafe. Maar dat komt door zijn waardige stand-ins. Eigenlijk zijn het geen vervangers meer, maar zelf ook topgastheren. Zoals een Piet en een Frank. Ieder net zo eigen als Bert zelf. Bert van den Bergh heb ik voor het eerst gezien medio jaren tachtig. Op de kermis. Vanaf een bankje. Ik was onder de indruk. Ik wilde ook wel zo zijn als hij. Eigenlijk. Later zag ik hem ook op het Zomerparkfeest als toeschouwer. En nog later bij openingsacts als mede-organisator. Zoals die gedenkwaardige opening met Romeo. Toen heb ik al van dichtbij de meest typische bewegingen van deze romanticus mogen aanschouwen. Zijn zwaar beringde vingers raken met een lichte touch de microfoon. Bijna nauwelijks waarneembaar. Misschien raakt hij ze wel helemaal niet. Maar ik vermoed van wel. Maar dan werkelijk met de meest zachte aanraking. Zo subtiel. Soms zijn wijsvinger. Soms zijn middelvinger. Dat bepaalt hij. Hij alleen. Je weet dat elke vingerbeweging er een is die hij van haver tot gort beheerst. Tot in zijn tenen. Verstopt in tweekleurige krokodillenlederen puntschoenen. Bij wijze van spreken. Zijn oogleden sluiten zich zacht en worden nog mooier. Alsof hij langzaam in slaap is gevallen door zijn eigen melodie. Alsof je naast hem ligt op een satijnen divan en wegdommelt in gouden jaren. En er engeltjes om je heen zweven. Moddervette cherubijntjes. Ze zingen je zachtjes toe als je al helemaal weg bent. Halleluja. Maar dan op een manier die hij alleen kan zingen. Hallelujah, Halleluhuhujah.
  • 25-11-2009  - Ik ben een liefbebber van Mr. Bean. Zijn onbeholpenheid. Zijn sukkeligheid, maar ook zijn technische nieuwsgierigheid en oneindige vrijheid van denken. Ondanks zijn electrotechnische kennis. Ik herrinner me nog die storing op de televisie. Elke keer als hij dan achter de televisie bij de stekkers gaat zoeken, is het beeld kraakhelder. In de buurt van zijn luie stoel is het scherm ruiserig. Alsof de televisie kan denken, verzint Mr. Bean een list en kleedt zich uit om de televisie te misleiden. En dan die enigszins zielige actie dat hij zichzelf een verjaardagskaart stuurt. Vol verbazing en met zijn kenmerkende grijns op zijn gezicht vindt hij dan de kaart in de brievenbus. Dat zal Jellie niet gebeuren. Zij is eigenlijk het tegenovergestelde van Mr. Bean. Zij verstuurt alleen kaarten naar de vrijwilligers. Zo'n politieke kaart met "ZPF wenst je een inspirerende verjaardag en nog vele jaren!". Helemaal in stijl. Maar wat doe je dan op zeventien november? Of beter de zestiende? Wie maakt die middag de kaart? Misschien Kees? Als hij eraan denkt. Nee, de zeventiende lag er geen prentbriefkaart in de bus op de Helbeek. Althans niet van het Zomerparkfeest. Daarom vanaf deze plek de felicitaties. Aan Jellie. Alsnog van harte. Ook namens alle vrijwilligers. En een oproep aan alle Parcaholics om zeker volgend jaar een kaartje te sturen. Dan weet Jellie het zeker dat ze jarig is. En dat we het geweldig vinden om op onze eigen verjaardag een kaartje in de bus te krijgen. Elk jaar weer anders. Elk jaar weer verrassend. Je weet dat het komt. Je hoeft het zelf niet op te sturen. Dat doet Jellie.
  • 23-11-2009  - Het is prachtig voetbalweer vanmiddag. Inclusief een heerlijke Limianz brunch en een ruime vijf nul overwinning voor VVV. En een frisse wandeling vooraf. Naar De Oase van Rust. Via een romantisch rustiek paadje langs de mooie bronzen beelden in het park en langs de Oase van Drugs. U weet het al. Het is de Beestenboel. Op het prachtige terrein van Auxiliatrix. Een paradijs voor kinderen. Een romantisch speelcaravannetje rondom de binnenplaats. En pipowagentjes, net zoals op het Zomerparkfeest. Maar dan zijn ze bij ons ietsies groter. En er zijn pasgeboren konijntjes. Van Sien, de trotse moeder van vijf kleintjes. We zijn te gast bij Ans. En bij Peter Nelissen. De enthousiaste initiatiefnemers en ferme voortzetters. Door hen staat hier nu het meest onbekende pareltje van de stad. Maar dat kan niet lang meer duren. Dit zal ontdekt worden. Ans en Peter Nelissen. Nee, geen familie van Ger. Ger Nelissen bedoel ik dan. Wel zit zijn vrouw Bert in het beestenbestuur. En ook de bekende kalenderfotograaf Ger van der Heijden zit erin. En Paul, bij mij en alle andere kindertjes beter bekend als die grappige clown Polka. Die vanalles maakt met van die lange gekleurde ballonnen. Hij zorgt er ook voor dat dit plekje kan voortbestaan. Dat de luie kippen pas om half twaalf van stok komen. Dat de patienten van Auxiliatrix af en toe een cavia op schoot mogen aaien. Dat de hangbuikzwijntjes samen scharrelen tussen de eikebladeren. Dat de zwijgzamen praten tot de allerzachtsten. Dat zelfs de pony in de lift naar boven gaat. Naar de moelijker te bereiken bedlegerigen. Dat de tortelduiven broeden. Dat de revaliderende kinderen van de Mytylschool op hun allerliefste pony een rondje kunnen maken. Of gewoon even niks. Alleenmaar kijken. En strelen. Ik aai voorzichtig met een vinger een klein babykonijntje en knuffel wat ruiger een zwarte Vlaamsche reus. Buiten hangen onze vrijwilligersschilderijen. Vierkante gekleurde panelen. Gemaakt met Sylvia op de vrijwilligersavond 2008 voor de deur bij de Blauwe Trap. Ze maken het lieve speeltuintje fleuriger. Ik kruip even in het een na kleinste pipowagentje. Ik voel me weer kind. Heerlijk. Ver weg van al het grotemensenvoetbalgeweld. De fooienpot van driehonderddrieendertig euro veertig gaat naar deze Beestenboel. De verdubbelde inleg van alle Zomerparkfeestbezoekers. Het is iets. Maar het is veel meer waard.
  • 20-11-2009  - Dit wordt het spannendste weekend van het vroege najaar. Mmmhwa? Hoezo? Hou je vast. Dit weekend komt de "Backstage" uit. “Wasda?” zou Theo Maassen zeggen. Dat is de nieuwsbrief van en voor de vrijwilligers van het Zomerparkfeest. De Parcaholics. Het hele jaar door. Af en toe. Op gezette tijden. Ontworpen door de twee hoofdredacteuren Jeroen Laven en Hans Canters. Bijna familie van elkaar. Iedereen kent Hans. Anders wel van TV. Als de enthousiast klappende, breed lachende, regelmatige bezoeker van Cafe Chantant. Naast zijn lief vrouwtje. Om het maar in het Hollands te zeggen. Bijna elke avond te zien op Omroep Venlo. Elke avondvoorstelling lijkt hij erbij te zijn. Bij Baer de Woers. De glinsterende lichtjes reflecterend in zijn design brilletje. Altijd met zijn lieftallig vruike. Om het maar in het bijna Venloos te zeggen. Jeroen is zijn schrijverspartner. Die is er nooit bij. Bij Baer de Woers. Althans niet vastgelegd op televisiebeelden. Wel talentvol, secuur en enthousiast. Weliswaar nog niet in het team van de Parkpraot. Maar wel de jongste schrijver in het park, denk ik. Niets ten nadele van de anderen. Die zijn alleen iets minder jong. In ieder geval wel jonger dan ik. Veel jonger. Net als alle andere redacteuren zoals een Maud, een Lucas, een Gijs, een Mathijs, een Meike en het opperhoofd Andy. En de fotografen Chris, Leon, Rob en Marius. En Paul, zowel schrijver als fotograaf. Onder aanvoering van onze aanstaande globetrotter Guus. Hij heeft zijn wereldticket naar Thailand virtueel op zak. Zijn vertrek is in januari gepland hoorde ik net op de fiets. Een individueel avontuur. Het is dus een groot en toch nog jong grafisch Zomerparkfeestteam. Daarom houden ze het ook vol om elke Zomerparkfeestdag tot diep in de nacht te werken aan de festivalkrant. Jeroen zit daar dan ook tussen. Tot laat. Maar hij gaat na het Zomerparkfeest gewoon door dus. Het hele jaar. Hij aast op actueel nieuws. En als het dan uikomt dan kunnen wij als vrijwilligers ons eraan laven. Net zoveel letters, woorden, zinnen en pagina's als hij samen met Hans bij elkaar kan schrapen.
  • 16-11-2009  - Ik fietste net voor de afwisseling eens in de pikdonkere avond door het Julianapark. Naar de fitness met droge kop en terug. Met natte kop, maar wel fitter. Het park zag er wijds uit. Veel groter. Eindeloos bijna. In de verte ontwaarde ik lichtjes. Ik zag vanaf het fietspad niet eens de keien. De overkant van het park was helemaal niet te zien, laat staan de fontein. De lantaarnlichten van de kruising bij het affichebord voor de verkiezingen zijn ver weg. Alles lijkt wijdser 's avonds. Dat zie je ook op avondfoto's van het Zomerparkfeest. Een grote kijkende massa mensen. Het lijken er ook veel meer 's avonds. Ze kijken allemaal een kant op. Met kleurrijk verlichte gezichten. Velen met open monden. Vol verbazing. Vol bewondering. Starend naar de artiesten. Ook zo ver weg. Onbereikbaar. Dat komt omdat het artiesten zijn. Maar ook door het hoge podium. Als je er bij de opbouw voor staat dan merk je pas hoe hoog dat is. Je kunt nauwelijks de vloer van het podium aanraken. Als er een barrier voor staat dan al helemaal niet. Maar het komt ook door de avond. De donkerte maakt alles verder weg. Ik ben ook eens langs het rulle strand naar Katwijk gewandeld met vrienden. Een nachtwandeling. Eindeloos leek het. En wij maar lopen en tussendoor kletsen en filosoferen. En de lichtjes van het dorp komen nauwelijks dichterbij. Alles blijft ver weg. En ineens ben je er. En dan is het ook meteen licht. Eerst nog wat schemerochtend en dan echt klaarlichte dag. De eerste kop koffie is in een rustiek strandpaviljoen. Dichtbij. Het filosoferen houd dan ook op en een beetje rozig dommel je weg in een rieten ligstoel. Je gedachten ver weg. Klopt ook. Want je ogen zijn dicht en dan is alles donker en dus oneindig ver weg. Onbereikbaar. Ik heb nu mijn ogen open en ik tuur naar het scherm. Ik ben de laatste hand aan het leggen voor het verhaal in Club Zes op verkiezingswoensdag. Om negen uur. Het verhaal is gebaseerd op de lezing van Peter Achterberg. Ja, die socioloog van donderdag 27 augustus jongstleden. Op het Zomerparkfeest. Geprogrammeerd in Museum van Bommel van Dam. Ik was gegrepen door zijn verhaal. Zijn model. Zijn theorie. Ik mag het daar gaan vertellen. In mijn eigen woorden. Maar de gedachten over het nieuwe politieke landschap is hetzelfde. Ik hoop dat het niet te donker is in het café, want dan weet je het. Dan is het effect van het verhaal heel ver weg en onbereikbaar.
  • 08-11-2009  - Ik ben dit weekend een beetje geïnspireerd geraakt door vreemde uitspraken, rare onderzoeksresultaten of gekke nieuwtjes. Dat komt van een servet, bedrukt met uitspraken. Je moet het maar ergens van hebben. Wist je dat "hippopotomonstrosesquippedaliofobie" angst voor lange woorden betekent? Of dat je dikker wordt van slaapgebrek. En dat het onmogelijk is om je elleboog te likken. En dat Charlie Chaplin derde werd op een Charlie Chaplin look-a-like wedstrijd. Dat soort wetenswaardigheden. Heerlijk. En dichter bij huis. Dat Beppo tweede wordt op een Beppo stem look-a-like wedstrijd. Of beter gezegd een talk-a-like wedstrijd. Eerste wordt dan Maarten Kuypers. Hij praat nog Beppoër dan Beppo zelf. Of een Parkpodcast (versie 1.0) uitzending van een paar jaar geleden. Ik weet het niet precies, letterlijk meer, maar iets in de trant van. Wilt u swingende popmuziek? Toets 1. Wilt u geile sex? Toets 2. Wilt u mondharmonicamuziek? Toots Thielemans. Ingesproken door Marleen Janssen met een ietsie hese stem. Samen met Amy Josten vaak zo gek als een deur. Zeker in het artiestenfoyer van het hoofdpodium. Dit jaar door hen mooi versierd en feeëriek verlicht. Meer serieuzer, moet ik ook terugdenken aan de theorieën van Peter Achterberg in zijn lezing "De mythe van de postmoderne politiek". Op donderdagavond 27 augustus om half tien in Museum van Bommel van Dam. Waarom de arbeidersklasse steeds rechtser stemt. Dat model speelt ook nog door mijn hoofd. Nog steeds. Steeds luider zelfs, nu de gemeenteraadsverkiezingen in het vizier komen. Ik lees zijn proefschrift en probeer helderder te krijgen wat hij bedoelt. Want met zijn theorie snap ik meer van de huidige politiek. En het stemgedrag. Weer zo'n inspiratiemoment van het Zomerparkfeest. Net zoals de website van Lars Duursma van Debatrix. Ik ben geabonneerd op zijn nieuwsbrief. Elke woensdag krijg ik een "persoonlijke" tip. Je kijkt er een beetje naar uit elke woensdag gehaktdag. Erg leerzaam.
  • 03-11-2009  - Ik fietste vanmorgen door het kleurrijke Julianapark. 't Park. Voor ons. Een beetje glibberig, dus uitkijken. Wel weer heel kleurrijk. Tijdens het Zomerparkfeest ook. Aangelicht door felle lampen in allerlei kleuren. Het groen van de blaadjes wordt roodachtig, gelig, oranjeachtig. Gezellig en warm. Door de kleur van de lampen te veranderen wordt de sfeer aangepast. Een soort 'ambient ligh', maar dan zonder platte Philips televisie. Nu zijn de blaadjes aan de bomen van nature oranjegekleurd. Door de herfst. Daar is geen lamp meer voor nodig. Wat zou de kleur van de blaadjes nu zijn als we dezelfde lampen erop laten schijnen. Daar kom ik op als ik wacht voor het stoplicht. Ik verwacht een heel donkere kruin. De kleuren neutraliseren elkaar en er wordt geen licht meer teruggekaatst. Het stoplicht springt op groen. Aan de andere kant zijn de bomen nu ook kaler, want de meeste geelbruine blaadjes liggen op het groene gras. Het gras bewaart wel haar kleur wel. Dat is tijdens het Zomerparkfeest weer anders. Dan wordt het gras juist een donkerder gekleurd tapijt. De blaadjes en het gras zijn op meer dan een manier elkaars tegenpool. Dit weekend was ik in de Joodse buurt in Antwerpen. Op de hoek van het Stadspark aan de Rubenslei en de van Eycklei, ligt een typisch Belgisch cafeetje. De naam was treffend. 't Park. Mooie naam voor een caffetje. Daar zal niemand iets achter zoeken. 't Park. Zo wordt het Zomerparkfeest ook wel liefkozend genoemd. 'We gaan naar 't Park'. Ik hoor het Louis, Debby, Shirley, Lona, Cor, Wolfgang, Dennis zo zeggen. Met een hoofdletter. Maar dat hoor je niet. Maar je weet het wel, want het is uit respect voor het 't Park. Zo zullen die Belgen het ook zeggen. 'We gaan naar 't Park'. Maar dan op zijn Vlaams. 'We gaon partang noa 't Park'. En ze bedoelen er iets anders mee. Zeker en vast.