Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

Rom blogt

  • 30-06-2010  - We zijn onze tijd al ver vooruit. We zijn bezig met provinciale subsidie aanvragen in het volgende jaar en ver daarna. Tot tweeduizendzestien zelfs. En dat niet alleen. We zijn ook al gediplomeerd tot tweeduizendvijftien om precies te zijn. Tot die datum is het heftruckrijbewijs namelijk geldig. Dat geldt voor een groot aantal opbouwers van het Zomerparkfeest. Kay, Jasper, Carel, Ciske, Plotje, Cor, Sam, Louis en Kees. Het crème d la crème van de rijdende opbouwers. Een mix van het trussenteam, aankleedteam en technische commissie. Zij zijn door een gediplomeerde instructeur van de WAA kosteloos opgeleid tot heftruck chauffeur. Sponsoring "in natura" vanuit de WAA. Enkele moeilijke barrages hebben ze moeten doorstaan. Brede vrachtjes manoeuvreren door smalle gangetjes. Iets wat tijdens de opbouw van het Zomerparkfeest ook vaak voorkomt. En dan toch rustig blijven en altijd om je heen kijken of het nog veilig is. Voor jezelf en zeker ook voor anderen om je heen. Die zijn vaak niet bewust van de gevaren van zo'n langarmig monster met verbrandingsmotor. Het Zomerparkfeest als opleidingscentrum dus. Want er gaat straks nog meer gebeuren. Sociale hygiëne voor enkele vrijwilligers van de vrijwilligerscatering. Om Aloïs af en toe te kunnen ontlasten in de keuken. Alhoewel dat een ongelukkige woordkeuze is, bemerk ik nu. Maar goed. En er komt een extra opfriscursus voor het verantwoord alcoholschenken. Ook weer een wat ongelukkige volgorde van woorden. Maar ja. Voor onze vrijwilligers achter de bar beter bekend als de IVA. Instructie Verantwoord Alcoholschenken. Die cursus wordt dit jaar gecombineerd met een training tappen. Hoe tap ik een mooi pilsje? Hoe hoog moet de witte kraag zijn? De standaard tapcursus wordt toch enigszins aangepast. Normaliter moet je als kastelein of serveerder of serveerster het logo naar de klant toe draaien. Hier niet. We zijn er achter gekomen dat je dan blijft draaien. Tot je er dol van wordt. Op onze biologisch afbreekbare glazen staan namelijk een aantal logo's. In de rondte. Gelukkig dat Baer er nu achter is gekomen. Anders duurt de cursus wel erg lang. En blijf je draaien.
  • 27-06-2010  - Slenteren door de stad, brengt me vaak tot een wijntje bij Frans. Zeker nu. In het gefilterd zonlicht. Het is goed toeven op het hele kleine terrasje waar iedereen langs fietst en Xavier vaak zijn hondje uitlaat. Als deze wijnkenner er niet zelf al zit. Nippend. En discussierend met Frans over Franse wijn. Of over Frans z'n wijn. Zoals u wilt. Je komt er altijd wel leuke mensen tegen. Wijnliefhebbers zijn ook levensgenieters. Frans bestierde het hele etablissement. Alleen. Mariet was er niet. Zij zal er dit jaar ook niet vaak zijn op het Zomerparkfeest. Haar versierende en verzorgende taak binnen Backstage zit erop. Zij heeft in een aantal jaren, samen met Ank en haar Amsterdamse dochter Amy, de artiestentent omgetoverd tot een lounge corner. Een rustplaats. Een ontmoetingscentrum. Een "zenuwachtig-zijn-voor-het-opmoeten" ruimte. Dan was Mariet er om je op te vangen. Een bemoedigend woordje toe te strooien. Een pilsje aan te reiken. Ik zie nog alle gesmolten lp's hangen als decoratie en vervormde bakjes met nootjes als versnapering. En vooral de stokoude sofa's en vale oudgroene fauteuils. Met oren en met artiesten erin. Uitgeblust na een optreden. Of gefocust op hun optreden binnen een paar minuten. Anoek gaat het overnemen. Anoek van Rijswijck. Ook gelouterd. Zij kwam als een engel uit de hemel voor Mariet. Nu kon ze haar job met een gerust hart overgeven. Anoek is enthousiast, heeft overwicht en kent het reilen en zeilen van dit feest. Mariet zal haar coachen als dat nodig is. Altijd fijn om een ervaringsdeskundige achter de hand te hebben. Dat hadden de gasten ook op het terrasje. Zij spaarden voor het Zomerparkfeest. Met een echte spaarkas. Elke keer gaat het wisselgeld erin. En een briefje. Ik ken het begrip wel van de kermis of de vastelaovend, maar nog niet van het Zomerparkfeest. Maar het bestaat echt! En het werkt. Hoe vaker je bij Frans en Mariet komt, hoe meer geld je te besteden hebt tijdens het Zomerparkfeest. Dat is voordelig! Dubbele winst dus. Daarom werkt het zo goed. Een echte win-win situatie. Of in Vin L'eau termen, wijn-wijn situatie.
  • 23-06-2010  - Er zijn allerlei doelgroepen op het Zomerparkfeest. Daar hebben we het al eens eerder over gehad. Jongeren, ooms en tantes, kleinkinderen, oudere jongeren, ongeborenen, jongere ouderen, senioren. Noem maar op. Maar dat is vooral ingedeeld qua leeftijd. Er zijn ook andere doorsneden te maken. Zo kwam ik laatst een beginnende gitarist tegen die bijna niet kon wachten om naar het Zomerparkfeest te gaan. En waarom? Om gitaristen te spotten. Te bekijken. Aan te staren. Vergapen. En om daarna het proberen na te doen. Alleen. Met veel passie. Op het kleinste zolderkamertje. Hoe was die ene lick ook alweer? Gitaar om de hals. Plectrum in de hand. Gewoon beginnen. Proberen. Dan kloppen de noten nog niet. Dan de timing. Dan weer is de intentie niet gelukt. En de typische aanslag van de bassnaren. Dat is de groep gitaristen. Zo zijn er ook drummers en saxofonisten. Of trombonisten. Die laatste zie je straks bij New Cool Collective staren. Er zijn vast ook naaisters of modeontwerpsters op het festival. Om de laatste creaties te zien van extravagante artiesten. Of openbare sprekers. Of dansers. Of toneelspeelsters. Of mensen die vooral het licht zien. Mensen als "kleine Erick" en Pim. Altijd met licht bezig. Gebiologeerd haast. Draaiend aan de vele knopjes. Tikkeltje groen erbij. Iets minder geel. Een nog mooier sfeertje bij dat zwoele nummer van Dam Mantle. Bordeauxrood licht. IJzig blauw licht past bij Kelpe. Of zelfs grijs licht. Zoals Pim probeert. Daar zijn die groep vrijwilligers van on stage intens mee bezig. En de mannen van Purple. Op woensdagnacht. Programmeren.Tot diep in de nacht. En de duizenden ledjes van Lagotronics maar werken. Aan. Uit. Half aan. Half uit. Dan weer wat paarser. Dan iets meer turquoise. En wij als argeloze bezoeker weten van niets. Maar ergens in ons onderbewuste worden we beïnvloed. Onze evolutionair gevormde visuele hersenkwab wordt getriggerd. Onze stemming. Ons gevoel. Onze verbazing. Starend naar het hele grote hoofdpodium. Naar alles. Naar het geheel. Naar alles wat daar allemaal gebeurt. In het voorgeprogrammeerde licht.
  • 21-06-2010  - Je kunt tegenwoordig ook digitaal vriend worden of digitaal vriendin worden. Of nog beter, VRIEND of VRIENDIN met hoofdletters. Niet dat je dan een "Avatar" nodig hebt om je als vriend te gaan gedragen. Zo'n digitaal evenbeeld. En dat je dan als een "Avatar" op dinsdagavond virtueel vóór het Zomerparkfeest het festival inluidt. Nee. Dat bedoel ik niet. Je kunt nu digitaal via de website (www.zomerparkfeest.nl) jezelf als Vriend opgeven. Of een goede kennis natuurlijk, die je graag als je vriend of vriendin zou zien. Een feestelijk cadeau. Maar goed. Als je dan digitaal alles hebt ingevuld, gaat alles automatisch. Nou ja, automatisch. Achter de schermen ontvangt Mieke dan jouw emailtje. Daarin staat dan ook alles wat je ingetikt hebt. Dat neemt ze dan precies zo over en typt het in haar excel bestand en dan sta je op de Vriendenlijst. Compleet met je type shirt, je maat shirt, kindermaatje of niet en hoe je die vijfendertig euro wilt betalen. Daarvan gaat het allergrootste deel naar het Zomerparkfeest. Om de uniekste bands te contracteren, nog prikkelender theater te boeken, nog modernere dans te strikken, nog intrigerendere films te draaien, nog betere sprekers te laten oreren of een nog verleidelijkere aankleding te realiseren of om de Picknick der Gebroken Harten nog gezelliger te maken. Kortom een nog mooier, leuker en kunstzinniger Zomerparkfeest. Daar zorgen de Vrienden als groep nu al voor. Want ze zijn al met bijna zeshonderd vrienden! Maar iedere Vriend afzonderlijk wordt ook enorm bedankt voor de steun. In geld, maar vooral ook in goodwill. In ruil daarvoor zorgen wij weer met ruim driehonderdenvijftig vrijwilligers voor vier geweldige dagen in het Julianapark. Startend op dinsdag. De Vriendenavond. Vanaf zes uur 's middags. Dan kriebelt het bij ons al helemaal en in de hele stad. De Vrienden en Vriendinnen zijn onze eerste gasten. We maken daar altijd iets leuks omheen met rondleidingen, een bandje en we borrelen wat. En voor het unieke Vrienden T-shirt. Deze keer weer van een andere kunstenaar. Aschwin Breur. Dat is helemaal geen digitale vriend. Die schildert nog analoog. Aschwin schildert niet alleen voor de vrienden dit jaar. Hij is al de bijna-vaste schilder met alle kidz, de kinderen van de vrijwilligers. "Zomerparkfeest Toekomst", zeg maar. De kweekvijver voor nieuw talent voor het Zomerparkfeest.
  • 16-06-2010  - De meeste festivals hebben een duidelijke, eenduidige doelgroep. Dat kan jongeren vanaf zestien zijn of duidelijk wat oudere jongeren vanaf vijfentwintig tot rond de dertig, vijfendertig. De classic versie van een festival heeft zeer zeker een oudere doelgroep van rond de veertig plus. Er zijn weinig muziekfestijnen voor kinderen van rond de tien. Da's een feit. Rond Koninginnedag waren er in de stad veel jongeren van rond de vijftien a twintig op het Nolensparkje. Dat viel wel op. Het Zomerparkfeest is wat dat betreft weer helemaal anders dan heel veel andere. Wij hebben een heel breed publiek. Breder dan de doelgroep van bordspelen als "Mens Erger Je Niet" of "Cluedo". Meestal beschreven van acht jaar tot achtentachtig jaar. Het Zomerparkfeest heeft volgens mij een doelgroep van min negen maanden tot negenennegentig jaar. Ik heb daar het stille bewijs voor gevonden. In de stad. Met een beetje de hulp van zijn vader. Het gaat natuurlijk om Jasper. Niet de Jasper van Carel. Van Theunissen. Maar de Jasper van Wim. Van Verbruggen. Die vrolijke rocker en stageman van het Hoofdpodium. Althans, jaren geleden alweer. Vriend van Andrew en de gebroeders Paul en Ronald. Hij wandelde met kinderwagen door de stad. Trots. Terecht. Een prachtzoon, Zilas. Of meer volledig. Zilas Sambora. Vernoemd natuurlijk naar Richie Samborra. Beter bekend als Bon Jovi. Negen maanden na het Zomerparkfeest was deze jonge Zilas ongeveer negen maanden jong. Zo zijn er op het Zomerparkfeest ook van negenennegentig. Daar vind ik het bewijs ook nog wel voor. Waarschijnlijk op de seniorenmiddag. Ik zal Frans Faessen eens vragen. Die kent al die mannen en vrouwen bijna bij naam.
  • 11-06-2010  - Ik heb gehuild. Een beetje. In de zon. Na een liedje. Eigenlijk na twee liedjes. Eentje van Jon Allen en eentje van Frans Pollux. Het gebeurde zonder dat ik er erg in had. Niemand heeft het gemerkt. Ik was alleen thuis. In de tuin. Maar mijn ogen waren vochtig. Het was ook zo'n week. Maandagavond sponsoravond. In de Maasboulevard. Althans, in de in aanbouw zijnde Maasboulevard. Indrukwekkend. Hoog. Daar speelde Frans Pollux al. Op een steiger. Mooie liedjes in een ruwe bouwvakkerssetting. Tot laat. Met allerlei ontmoetingen. Sponsoren, bijna-sponsoren en vrijwilligers. Dinsdag. Subsidieteam. Voorbereidingen voor gemeentelijke en provinciale subsidieaanvragen. Met Mieke van Trias en Ineke. Van Niek. Woensdag voor de gemeentelijke subsidie naar de gemeentelijke wethouders. Weer met Mieke. Spannend. Donderdag bestuursvergadering boven Take Five. Met de voortgang binnen de commissies als belangrijkste agendapunt. Afstemming. Overleg. Discussies. Ook tot laat. En vandaag in het zweet des aanschijns en in de volle zon geschept. In de tuin. Een kuil voor de vijver. Kapot. Na de douche naar Sounds. Daarom is het gebeurd. Ik was even oververmoeid misschien. Daar kocht ik de twee CD's. Bij Henk. "Dead Mans Suit" en "Wetse nog?". Even luisteren. Er was nog niet veel aan de hand. Thuisgekomen ga ik even zitten en zet twee liedjes op. "In Your Light" en "Hald mich ens vas". Daarna gebeurde het echt. Misschien was ik gelukkig. Intens gelukkig. Misschien een beetje in de war van de week. Of de spanning die van me af gegleden was. Alles kan. U bent dus gewaarschuwd. Zaterdag speelt Jon Allen op het hoofdpodium. Vroeg om zes uur in de namiddag. Een singer-songwriter op dat gigantische brede podium. Iedereen kijkt naar hem. De zon hangt dan al laag boven de horizon. De Picknick loopt ten einde. De zaterdagavond moet nog beginnen. Die rauwe whisky stem. Een beetje a la Paolo Nutini. Volgens Marcel, de man van het jaar van de stad, meer Rod Steward. Zo kreeg ik net via sms binnen. Klopt. Eigenlijk misschien wel beter zelfs. Ook af en toe Bob Dylan. Kortom. Hij heeft een beetje van alle drie. Vandaar zijn naam. Doe gewoon uw ogen dicht als u straks tussen honderden, misschien wel duizenden anderen staat. Misschien moet u dan ook een beetje huilen. Wie weet.
  • 08-06-2010  - We werken nu naar een nieuwe fase toe. Dat zie je. Dat voel je. Dat hoor je. Dat ruik je bijn a. Alles komt al een beetje samen. De website met het verleidelijke uiterlijk. De vrijwilligers die zich zo langzamerhand opgegeven hebben. Straks hebben we, in WK stijl, in Theater de Garage de aftrap. Dan worden de vrijwilligers verder geinformeerd. Over van alles en nog wat. Tapcursus, heftruccertificaten, kassadiensten, informatiestand, polsbandjesstand, bardiensten, verkeersregelaars, opbouw, trussen, aankleding. Het programma wat voor meer dan tachtig a negentig procent rond is. De sponsorinkomsten die nog een steuntje in de rug nodig hebben. Subsidieaanvragen die allemaal ingeleverd zijn. De tekening die steeds affer wordt. Dat is altijd een warm bad. Het weerzien. En allemaal met een poster naar huis. De poster van de Vriendenactie. Met een prachtig schilderij van Aschwin Breur. De folders liggen al volop in de stad. In en rond de stad hangen al de eerste kleurrijke Vriendenposters. Het begint te gonzen in de stad. Met de stijdgende temperaturen, denk je onherroepelijk aan het Zomerparkfeest. De persberichten rollen over elkaar heen. Caro, POLLUX, Kelpe, Linda Zijlmans, Moss, Megafaun, Jon Allen, Bläck Fööss. Maar vooral ook de opening van dit jaar. De opening van het Zomerparkfeest op zesentwintig augustus om half acht. Dan staat daar Bert van den Bergh. Rasmuzikant. Romanticus. De vleesgeworden Verleider. Met achter zich Bigband Score Jazz Orchestra. Ook rasmuzikanten. Zijn zoetgevooisde stem wordt begeleid met een hoogpolig tapijtje, verzorgd door de saxofoonsectie, met zwoele aanzwellende tonen door de trompones en met schetterende en stotende trompetten en een rotsvaste ritmesectie. En met 't Verlange. Ook rasmuzikanten. Met weer Geert Hermkes, weer op accordeon, Dominique de Lauw op akoestische gitaar, Rien Kolkman op contrabas en de jonge Bart Kockelmans op keyboards. Ik kan haast niet wachten. Nog tweeeneenhalve maand. En dan zijn we pas begonnen.
  • 05-06-2010  - Er staat een nieuwe boom in het Julianapark. Een hele bijzondere. Nu staan er al hele bijzondere bomen. Dat heeft Wiel Hermans ons altijd passievol verteld als we met hem door het park slenterden. Voorafgaand aan elk Zomerparkfeest. Hij was toen zeg maar de oude Dre Heijnen. Dre is nu ook weggegaan naar Peel en Maas en daarvoor in de plaats is nu Bata Nijland. Dus Wiel is eigenlijk de hele oude Bata. Spreekwoordelijk dan wel bedoeld, want zo oud is Wiel helemaal niet. Bata is wel veel jonger. In ieder geval, bij elke boom had Wiel een verhaal. En waarom het zo'n unieke boom was. Snoeien was voor hem ook meer amputeren. Volgens mij voelde hij dat zelf zo. Persoonlijke pijn. Maar nu moet Wiel helemaal versteld staan. Er staat een recycle boom naast Museum van Bommel van Dam. Zeg maar ter hoogte van kleedkamer 9. Dat zal Sjang nog wel wat zeggen. Anders Gijs wel en Noortje en Erwin en al die anderen die daar de artiesten ontvangen. Ik vind het een prachtig kunstwerk met allemaal plastic flessen aan metalen takken. Kleurrijk. Twee scholen hebben het gemaakt. De Koperwiek en de Sint Willibrordus. Ga met dit mooie weer maar even kijken. Vooral 's avonds. Maar wacht niet te lang met het bezoek aan het Julianapark. Anders staan er al hekken omheen. Dan is de plastic boom of weg of ingekapseld tussen kleedkamers en perscontainers en tenten. Dat geldt hetzelfde voor de "Versteende Keien". Die zijn dan ook verplaatst en liggen dan meer als een soort hunebed tussen de struiken. De gemeente is zowiezo aan de weg aan het timmeren. Of beter aan het gras aan het harken. Op het talud is nu een mooi stukje platteland. Netjes bijgewerkt. Daar moet de komende weken gras op komen. Weer een strak perkje, want daar komen de cateraars op te staan. Daar hebben we even geduld voor nodig. Zo'n tweeënhalve maand. Af en toe kijken. Hopen op nog meer goed weer en af en toe een mals regenbuitje. Maar vooral tijd geven. Of zoals enkele goeroes zeggen. "Gras groeit niet harder, als je eraan trekt". Voor die plastic boom geldt dat wellicht niet. Ik zal eens aan Wiel vragen.