Wat is Zomerparkfeest? Contact Pers

Rom blogt

  • 30-09-2010  - Ik ontdekte van de week mijn lage suède schoenen die ik aan had tijdens de zondag van het Zomerparkfeest. Stonden nog te drogen. Ik was ze een beetje uit het oog verloren. Gelukkig, want zoveel schoenen heb ik niet. Wel precies een even aantal. Frappant. Onder de modder. Heb ik mee door de plassen en drab gebanjerd. Van backstage naar de Omroeptent. Terwijl Carel en Fred stonden te pompen om het nog enigszins aantrekkelijk te maken voor het publiek die vanuit het hoofdpodium naar het Ghana project wilden op het vrolijke Vriendenpodium. Verkeerde schoenen voor een festival. Te dun ook. Ze waren waterkoud die avond. De ervaren festivalgangers hadden groene rubberen laarzen aan. Die weten hoe het moet. Die kleden zich erop. Lekkere warme trui. Dunne regenjas. En dikke wollen sokken. Die chique schoenen komen wel een andere dag. Hoeven ze zich daar geen zorgen over te maken. Zo hoor je ze denken. En dan gewoon lekker onbezorgd genieten. Het is daarom wel fijn om meerdere paren schoenen te hebben. In allerlei soorten. Niet in allerlei maten. Ik let persoonlijk vaak hoe iemand eruit ziet aan de schoenen. Schoenen zeggen veel. Een beetje aparte schoenen zeggen heel veel. We hadden deze week evaluatie met Els en Giel. Ik in mijn net schoongemaakte schoenen. Zij in een van haar hakschoenen uit haar uitgebreide collectie. Hij met een paar uit zijn. Elke week een ander paar. Want geen enkele week is hetzelfde. De schoenen staan mooi in een rijtje op de slaapkamer. Dat lijkt me. Soms kiezen ze een extravagante voor op een feestje, soms een hoge hak om iets groter te lijken, soms een gewone veilige stevige schoen of makkelijk schoentje voor op het werk of als het koud is een gewatteerde. Maar altijd op een festival als het kletsnat is, kiezen ze als ervaringsdeskundigen een paar rubberen laarzen. Die staan nu weer eenzaam in de garage. Opgedroogd.
  • 27-09-2010  - Het Julianapark ligt er weer als een biljartlaken bij. Het middengebied. En strak getrokken taluds. Maar de plassen liggen er nog. Het water wil maar niet weglopen. Laatst schreef ik nog over de diepe groeven in de modder. Mijn opmerkingen zijn dus niet aan dovemans oren gericht geweest. Althans dat houd ik mezelf maar voor. Een zitbankje ligt losgeschroefd op de verweerde stadsmuur. Als een kunstwerk. Ik sta te wachten voor het voetgangersstoplicht bij de Burgemeester van Rijnsingel om vanuit het Julianapark naar de Stalbergweg te gaan. Auto's razen voorbij. Auto's in allerlei formaten. Allerlei kleuren. Allerlei merken. Met allerlei bestuurders. Passieve en actieve. Dat is wat me opviel, wachtend voor de aftellende gele led lampjes in een rondje. Aan het aantal lampjes kun je zien wanneer je door kunt fietsen. Nog vier, drie, twee, een. Ik kijk nog wel of het echt groen is. Maar toch. Je kunt erop rekenen. Maar goed. Ik had het over de automobielen die voorbij zoeven. Ik zal proberen uit te leggen wat ik bedoel. Sommige bestuurders hangen echt in die comfortabele autozetel. Diep weggezakt in de zachte kussens van hun Opel Astra of oude Mustang. Beetje lui ziet dat eruit. Beetje ongeïnteresseerd. Vroeger rookte zo iemand er nog bij met het raampje open. Met een gouden ketting. Glinsterend in de zon. De auto doet het werk. Bij het optrekken drukt de rugleuning tegen de rug van de rijder aan en daardoor verplaatst hij zich. Meestal is de rugleuning ook nog ver naar achteren gedraaid. Nog luier. Soms zitten er juist 'fietsers' in de auto. Dat zijn de actieve rijders. Het is net of ze zelf ook nog energie in de voortbeweging willen stoppen. Net als bij tweewielrijders. Zelf trappen. Dit type autorijder zit vaak ook dichter op het stuur en rechtop. Ze zien alles. Met een beetje naïeve blik in hun ogen, observeren ze hun eigen weghelft. Zo tuur ik nog wat over de tweebaansweg en naar de bouwactiviteiten nabij de nieuwe tunnel. Plots merk ik dat het groen is en dat ik waarschijnlijk al enkele mogelijkheden om over te steken heb laten liggen. Dat zie ik ook een beetje aan de reactie van de mensen in tegenovergestelde richting. Die kijken me een beetje verdwaasd aan. Ik had even diep in gedachten mijn eigen wereldje geschapen.
  • 22-09-2010  - Het zand ligt er nog en de sporen staan nog diep in de modder gegrift. De plassen staan er nog steeds. Beter gezegd, weer. Na onze festivalzondag was het meteen mooi droog en zonnig weer. Dat was ironisch en sarcastisch tegelijk. De temperaturen zijn nu al te laag om het gras te laten groeien. We kijken de komende maanden nog lang tegen een zanderig Julianapark aan. Iedereen denkt dan aan het Zomerparkfeest terug. Met iets van weemoed, maar steeds vaker weer aan de mooie, verrassingsvolle optredens. Iets waar je toevallig bij uitkomt, zei laatst iemand tegen mij. "Ik had het wel aangekruist, maar in alle consternatie vergeten". Convoi Exeptional moet dat geweest zijn. Trommels en sax. Voor de sponsoren een tweede kans om hen te zien. En vooral te horen. Maar ook bezoekers die nog steeds napraten over de film-concert combi van Staff Benda Bilili. Dat het zo indrukwekkend was. Dat het hen hoop gaf. Ook veel bezoekers kwamen via de achteringang van de spiegeltent binnen. Begeleid, ja welhaast gechaperonneerd. Daarmee hoefden ze niet met krukken via de trap en konden ook met de rolstoel naar binnen. Dat was een mooi beeld. We zijn nog op zoek naar foto's van dit gemêleerde gezelschap. Want er waren ook veel jongeren bij. Getriggerd door de berichten in de krant, via school, in de Parkpraot en op twitter. Dit moet je zien. Ook zij kregen een tweede filmkans op zaterdag. Zo ook Tim Knol. Invaller voor de Bengaalse keelzangers, maar toch. Wat een sympathieke jongen. Hopelijk blijft dat zo. Op tweeëntwintig oktober weer te zien bij Perron 55. Weer een tweede kans. Een week later speelt Raymond van het Groenewoud. Ook in Perron 55. En ook een bekende op het Zomerparkfeest. Jaren geleden. Op dat grote podium. Zo mooi, zo muzikaal, zo ingetogen, zo subtiel. Die herinneringen staan net zo diep gekerfd in mijn netvlies, als nu die brede groeven in de vette modder.
  • 18-09-2010  - Getallen zeggen niets. Maar ik kan er niet van afblijven. Ze intrigeren me. Zoals nu. Sam mailde de bezoekersaantallen van het Zomerparkfeest 2010. De resultaten van de tellers. In en uitgang. Plus of min. Van 's morgens half twaalf tot na tweeën in de nacht. En dat voor elke dag. Donderdag zesentwintig augustus tot en met zondag negenentwintig augustus. Ik analyseer ze als een koeienoog op sterk water met biologieles. Ik haal de getallenlijsten binnenstebuiten zoals bij het schoonmaken van verse inktvis. Ik sorteer ze op alle mogelijke manieren als een automatische komkommersorteermachine bij Fresh Park. Ik staar en pieker er naar zoals bij een mooie nooit te bereiken vrouw. Met open mond. En dan kom je tot interessante inzichten. Iets waar je weer wat mee kunt. Wat blijkt. We hadden een geweldige donderdagavond. Met 34% meer bezoekers op het maximum ten opzichte van 2009 en daarbij zijn die toeschouwers 29% langer in het Julianapark gebleven. Dankzij de opening met Bert van den Bergh & 't Verlange & Score Jazz Orchestra en Caro Emerald en ook door het swingen in de Witte Reus en op de Happy Valley. Dat weten we bijna zeker. Vrijdag hadden we iets minder publiek. Het maximum lag op 80% maar al met al zijn die mensen wel wat langer op het park gebleven, namelijk 84% gerelateerd aan 2009. De zaterdag heeft ook een aardige karakteristiek. Ongeveer evenveel publiek op de top, maar ook hier zijn de mensen en met name de picknickers langer blijven nakletsen onder de bomen. Voor de getallenfetisjisten onder ons, 102%. De Vrienden laten ons ook hier dus niet in de steek, zou je kunnen zeggen. En dan komen we bij de zondag. Die ijskoude, verregende zondag. Dramatisch. De piek ligt op 57% t.o.v. 2009. Dus iets meer dan de helft van het aantal toeschouwers. Wel veel meer rubberen laarzen. Maar het was ook zo koud dat deze diehards het slechts 38% van de tijd uitgehouden hebben. Zeker na die hoosbui na Bläck Fööss. Toch nog knap als je de avondtemperatuur van 11 graden in ogenschouw neemt. Als we nu nog de consumpties van bier en fris ernaast leggen, dan zal blijken dat de meesten genoten hebben van een geweldig Zomerparkfeest, maar het te koud was om een biologisch gemaakte beker met bier onbevroren in je hand te houden. Wat ook nog interessant is om de verkoop van de versgebakken wafels van banketbakker Lamers met de warme kersen ernaast te leggen of de sterke cappuccino van Beppo. Dan gaan de getallen spreken. En ook geuren.
  • 10-09-2010  - Er is alweer heel wat aan de hand in de stad. Het programmaboekje van Marcato Mondial en de Nacht van het Limburgse Lied vielen haast tegelijk op de deurmat. Ik was de voordeur aan het schilderen. Blauw. Met het verhaal in mijn hoofd van de Memphis Meniacs, die de Witte Reus in vuur en vlam zette. En Benjamin Herman en Typhoon die erop gebrand zijn om na hun optreden op de Super Knaller met hen mee te doen. En hoe! Wat een feest was het. In de tenten was het lekker warm. Ondertussen kookte het in het Glazen Huisch bijna over. Een enthousiaste vrijwilligerssnelkookpan. Rond enen vielen we, als Parcaholics in elkaars armen. Het wonder van het Julianapark had zich weer geopenbaard. Bruut verstoord door hevige regenval en ijzige kou. Dat wel. En veel minder inkomsten dan alle vierendertig afleveringen hiervoor. In tweeduizendnegen nog achtentachtigduizend bezoekers. Nu zo'n zevenenzestigduizend. Recente informatie van Sam. Nog ongecorrigeerd. Maar in de provincie zijn ze er toch warm van geworden. De vonk is overgeslagen. Het virus is uitgewaaierd. We worden gewaardeerd op wat we met honderden vrijwilligers maar weer flikken. Honderd hooggewaardeerde acts. Voor tienduizenden bezoekers. Daar zullen we de komende maanden meer van horen. Laat dat maar aan Sjeng en de adviescommissie over. Een investering van vierendertig "Golden Jaore". Dankzij de inzet in al die jaren van wel vele duizenden vrijwilligers. Ook de uitingen van het Verleidingsbureau zijn niet onopgemerkt gebleven. Trouwens verleiden hebben Hilke en Tim echt letterlijk genomen. Bij de Vrienden komen er nu bijna elke dag Vrienden bij. Echte Vrienden. Daarmee steunen ze ons. Maar we geven ze dubbel en dwars terug. Een Vriendenshirt, rondleidingen door het Julianapark achter de schermen en een waanzinnig Zomerparkfeest programma. Ook in tweeduizendelf. Samengesteld door tien programmeurs. Waaronder Rolph. Ik weet niet of u het al weet, maar zondag kunnen we ook naar DJ Hauser. Johan. Zijn Afrikaanse grooves laat hij dan in Blerick horen. Daar ben ik bij. Hopelijk draait hij ook wat rifjes van Staff Benda Bilili. Een van de memorabele momenten van het Zomerparkfeest tweeduizendentien. En Fra Fra Sounds komt. Mix van jazzritmes, Caribië en Surinaamse Kaseko. Om een uur en om drie uur Ralf Bodelier. 's Middags in het Raodhoes. Gefascineerd door veranderingen op wereldschaal en de effecten van ontwikkelingshulp. Rolph en Johan, we zien elkaar zondag in Blerick. Alvast succes.
  • 03-09-2010  - Het Julianapark is weer leeg. Het hoofdpodium van Gigant is weggereden. De Neptunus grote tent is in met een aantal trailers afgevoerd. Vullings heeft zijn tenten op de aanhangers gelegd en is terug naar Belfeld. De spiegeltent is met de hand afgebroken en is plank voor plank in de vrachtwagen gelegd. Sounds heeft de resterende zilveren schijfjes weer in de winkel op de Parade liggen. Schrobbelèr is ook met alle tenten terug naar Tilburg en heeft een aantal kruiken achtergelaten. Het is cynisch maar waar. Het prachtig mooie weer van de afgelopen dagen hebben de diepe sporen in het gras bijna alweer gladgestreken. De brokken opgedroogde grond zijn verpulverd. De mannen van BTL hebben al een plan om het park weer gras te laten worden. Velen hebben mooie herinneringen aan deze vierendertigste editie. De opening met Bert, 't Verlange en Score Jazz Orchestra. Moss, Hotel, Mama Rosin, Villa, Caro Emerald. Een donderdag om nooit te vergeten. Een aangename temperatuur en de regenwolken splitsten zich nog voor het Julianapark uiteen om erachter weer bij elkaar te komen. De vrijdag werd iets minder. Qua weer. Niet qua programma. De baarden van Megafaun waren aanstekelijk. Om maar te zwijgen van Pollux, Das Pop, jazz van Rembrandt en Arabische klanken van Omar. De Wereldband haalde van alles op uit de zaal. Zelfs de kruk van Marieke ging van hand tot hand tot het podium. La Competitiva speelde alle voorstellingen tot en met de zaterdag. De zaterdag van Jon Allen, Staff Benda Bilili en DeWolff. Alles leek af te stevenen op een geweldig Zomerparkfeest. Maar de temperaturen daalden al en een biertje was wel erg koud. Er werd duidelijk minder gedronken. Daar hadden we met Bonny St. Claire al een beetje last van. Je vingers bevroren, zeker 's avonds. De hete tenten bieden dan nog wel uitkomst. De temperatuurdaling zette zondags door. Het werd nog erger. Nog natter, nog kouder. Straattheater acts moesten pauzeren of zelfs stoppen. De afterparty van de Bläck Fööss werd bruut verstoord. Duizenden feestvierende gasten konden niet lekker nakletsen en gingen tot op de onderbroek nat en verkleumd naar huis. Het werd voor de overgebleven diehards nog wel een geweldig festijn met The Ghana Project en Typhoon & New Cool Collective. Maar het financiële leed was al geschied. Een weemoedig gevoel overheerst. De vermoeidheid van twaalf dagen in de open lucht. De fysieke inspanning. De impressies van vele gesprekken. Flarden herinneringen schieten door je hoofd. De sokkel van de Gouden Noot. Trotse Johan. Terecht. Ons hele team. Lekker samen eten. Interviews. De dansende te vangen noot. Pierre Knoops. De Zetel der Wijsheid. Het gemiste gesprek over foute mannen. De warme kersen van Lamers. Het enthousiasme van Ralph van Purple. De verleiding. Gratis rondje. De lach en bril van Gijs. Het kapsel van de drummer. Fred en Carel met de pomp in de waterafvoerput. De snorrende film van Staff Benda Bilili. De broosheid van Awkward I. Bezoekers schuilend onder de parasols. De metamorfoses van de actrice. Open monden. Gratis kus. Het publiek in de schijnwerpers bij de blazers van New Cool Collective. De verbazing. Drommen mensen. Plezier. Het intrinsieke enthousiasme van vrijwilligers. Mooie liedjes. Dat is en blijft het Zomerparkfeest. Juist nu het zo leeg is in het Julianapark.